Beatriz Dacosta
Contacto
O sorriso da boa
25.04.08 @ 01:31:59. Archivado en textos creativos
Imprimiu a pegada do seu sorriso no corazón de Alexis. Costáralle certo esforzo chegar ata as súas vísceras porque o laberinto do seu peito era demasiado sinxelo. Cando chegou traboulle con recato na aorta esquerda para provocar que se lle entregase cego de amor e sen condicións. El sentiu o arrepío do volcán apañándolle os pés, esgazándolle os fémures, centrifugándoo ata paralizarlle por completo o pulso do reloxo. Ofrendouse a Silvia, quen plantara un verxel de discretos coitelos no seu xardín.
O xardín de Silvia estaba ubicado en Serra Soidade e nel cultivaba as horas mortas con ácidos crisantemos e herbas do Noso Señor. Non estaba afeita ás visitas e case ninguén semellaba disposto a ancorarse no seu deserto, pero el, tal e como evidenciaba aquela pegada, foi o elixido. Ás veces pola arteria fugábaselle algunha pinga de sangue que non facía máis ca repetir a berros eres meu, meu, meu. Ela aprendeu a arte da conquista dunha boa que habitaba entre as pedras da súa casa. O seu desexo máis íntimo e segredo consistía en chegar a igualala no ritual do estrangulamento das súas vítimas.
Alexis buscaba coma tolo nos regatos das súas curvas, bebía o néctar descarnado das súas mans, abrazaba a lingua da súa voz seguíndoa en hipnose polas chairas do seu sorriso mentres se afastaba, sen a penas percibilo, dos seus propios pés, nunha travesía sen retorno cara ao xardín das escuridades. Só saía do limiar do seu novo fogar para ir ao traballo.
- Dende que estás con ela non es o mesmo – insinuáballe o seu mellor amigo – nin che prougue quedar para xogar un partido de fútbol nin para tomar unhas cervexas.
- É que non teño tempo, Daniel
- Fai como che pete, pero coido que esa rapaza non che convén, absórbeche ata a sombra.
El regresaba xordo aos corredores dos seus bicos e tamén aos das súas treboentas bágoas que sempre nacían cando Alexis lle insinuaba unha minimicroviaxe á súa antiga vida. Eres meu, meu, meu. ¿Pero será posible que este home aínda non se decate? Comigo o teu pasado non existe.
Pero un día o seu pasado foi visitalo. Custoulle moito esforzo acceder a Serra Soidade polo esgrevio dos seus silencios, os anguriosos piñeiros de unllas afiadas e os eidos minados de navallas; aínda así, mancado, ferido, case sen voz logrou personarse debaixo do dintel cun pétalo de nomeolvides na ollada. Por suposto, el non o recoñeceu e invitouno con cortesía a que os abandonase.
Como boa veciña da boa abrinlle o meu fogar. Estaba no punto exacto do deceso. Non adoito ser tan amigable, pero os séculos de silencio amolecéronme as glándulas que cuspían dardos de pozoña a calquera corazón, sen dubidalo. Tamén estaba farta da miña lindante que se adicaba, por pura deformación, a matar por asfixia coa lentitude dun esquecemento mal fechado. ¡Ai, que difícil non cravarlle os caeiros!. Son Víbora, presenteime, esa parva endexamais aprenderá a facer ben as cousas. E téñollo dito, bótalle un bo chute de veleno directo á vea, pero non, perfiere a soga, baleirar á vítima pouco a pouco das súas lembranzas. Agora é demasiado tarde, Pasado, nin tan sequera eu podo facer nada por ti, aínda quen sabe, se Alexis se deixase....
Comentarios:
Comentario por Antonio 22.02.09 @ 02:02
Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.
