Globalización e diferenzas

11.01.08 @ 23:16:07. Archivado en textos creativos

O centro da vila de Santa Elena é moi turístico, o inglés e o castelán son un híbrido constante. Abondan as tendas que ofrecen detalles para lembrar a viaxe ao país. Calquera visitante pode achar aquí os servizos necesarios para gozar da natureza. Os autobuses locais saben a vello e normalmente van atestados, xunto a eles, os necesarios catro por catro toman os camiños poirentos. A xente é amable ata a medula, sempre co sorriso nos beizos e coas palabras “con permiso”, “disculpe”, “pura vida”, “correcto”, “para servirle” na boca. As persoas semellan moi diferentes ás europeas, aínda que a globalización se percibe a cada intre, incluso no lugar máis remoto. Nun paseo polo interior dun supermercado podemos sentirnos trasladados a espazos coñecidos, a marcas que nos acompañaron durante o noso percorrido vital dende cativos, como maggi, nestlé ou ponds, por citar só algunhas. Despois está a televisión por canle, que ofrece todas as viaxes posibles polas imaxes das diferenzas, que comezan por sentirse nos recursos empregados na producción dos programas. A maior parte deles contan con medios moi limitados mais percíbese a intención de construír vínculos de comunicación que unan ás masas de poboación. A percepción de programas centroamericanos e sudamericanos trasladoume aos anos setenta, cando por primeira vez eu comezaba a fixar a atención no innovador aparello en branco e negro. Todo isto fai que as diferenzas dos mundos sexa máis que patente, ter orzamentos baixos por forza ten que producir programas estéticamente pobres en imaxes que non en ganas e imaxinación. No tempo de lecer e fechados no cuarto observábamos os contidos televisivos como un máis dos elementos da viaxe, e así, sorprendidos, asistimos abraiados ás declaracións de Fidel Castro que parecía coñecer cando ía remitir o furacán Denis ou mesmo os remedios válidos para pór a salvo á poboación civil, tan evidente era que o meteorólogo, despois de emitir unha opinión ao respecto, tiña a deferencia de consultalo e corroborar as atinadas respostas case máxicas que daba Fidel. O furacán deixou maltreitas Cuba e Haití pero tamén ás persoas que sufriron a catástrofe. As imaxes desoladas non podían evitar as expresións dos entrevistados cando contestaban ás preguntas de cómo estaban, dicindo que moi ben e que grazas a actuación do réxime a situación, a pesar da catástrofe, era boa. Unha muller repetiu as palabras que parecían ditadas por alguén que estaba detrás da cámara, foi evidente, malia esa incidencia, ninguén podía negar a desesperación total da súa mirada. Mentres, nas televisións europeas aviváse a reunión dos países que forman o G-8, nutrido anteriormente con documentais da defunción de África, Londres olímpica e tamén Londres atentada, e todo isto a miles de quilómetros do centro de producción das outras realidades e a súa conseguinte conceptualización a través das noticias que recibiamos. Nas rúas nada disto parece que exista, os rapaces medran na humildade con inocencia entre o gando mentres saúdan cun sorriso aos viaxeiros cos que se cruzan. É doado por uns intres esquecelo todo e mergullarse na maxia dese sorriso mentres se camiña. Onte, no serán houbo unha boa treboada, raios e tronos berrando a súa hexemonía e eu lembrando a miña nai que sempre di só lembras a santa bárbara cando trona. Que razón ten! Pero hoxe pola mañá amenceu azul.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.