O balneario de Baldí

09.12.07 @ 11:02:43. Archivado en textos creativos

O balneario estaba ateigado de xente que se mergullaba nas piscinas de diferentes temperaturas, a máis quente a corenta e oito graos. O motivo da existencia na zona das augas termais débese a que a caldeira do volcán, ao ser novo e estar activo, non é moi fonda e quece as correntes subterráneas provocando as altas temperaturas cando saen ao exterior. Botábase de menos algunha con auga fría onde poder refrescarse. Era como se ao introducirte no líquido a calor húmida te absorbese e te desfixese dende dentro agromando unha sensación insistente de sede e afogo. O alivio prodúcese ao saír da auga e acariñar o aire tépedo da noite.

De Baldí esquecería a música a tope dos bares líquidos construídos no interior das piscinas, cos seus sons de chunda chunda chunda, parecían pretender esnaquizar calquera clase de maxia que puidese agromar da sensación de estar perto dun mundo magmático e magnético, ese ruído afogaba o máis emocionante son da natureza: os grilos, ras e demais animais en puro concerto. Ese son, en aparencia festivo, reverberaba algún tipo de polución absoluta que nos perseguía coma moscas, era sentir un produto adulterado construído para turistas a quen hai que alegrar o seu lecer cos altofalantes a tope mentres a maxia da contorna se desquiciaba, ou talvez era eu, quen enchoupada noutro tipo de procuras na viaxe, me atopaba dentro dun concepto da diversión ou dunha copia do que ofertan certos programas publicitarios na televisión costarricense, para fomentar o turismo, programas que te deixan perplexo cando ves imaxes de modelos en baile continuo, de festa en festa, discotecas, excursións en barco, sen perder o sorriso, insinuando que Costa Rica é un lugar de moita marcha, recomendando que ninguén o perda, ofertando as viaxes aos homes de traxe e garabata, "Ven papito que te espero", como os reis indiscutibles dese paraíso que sempre pasa por un perenne sorriso que non abandonan nin para beber un aquel de cores dentro dun vaso, ao igual que a música de chunda chunda chunda que acompaña durante toda a reportaxe no que se simula un vivir a tope dentro dun feixe de días na vida das divas de mentira, porque pola rúa, polos lugares polos que pasamos, raro era ver mulleres das características amosadas na televisión e moito menos homes vestidos de traxe e garabata, polo cal a mensaxe ía dirixida ao varón de clase media ou alta que se supón que ten fortes doses de ingresos, para este, insinúan na reportaxe, a diversión está total e absolutamente asegurada. Dá mágoa sentir como tendo moitos mundos dentro do país que descubrir xusto publiciten esa imaxe, nun lugar onde a que puidese considerarse a máis mínima manifestación de vida é todo un descubremento e un gran milagro. Fraco favor en prol da igualdade lle fan esas reportaxes á mentalidade humana e ademais reflicten ideas, que por desgraza, aínda permanecen en boa parte do colectivo.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.