Beatriz Dacosta
Contacto
Volcán Arenal
11.11.07 @ 10:24:43. Archivado en textos creativos, a autora
Ao redor dun setenta e cinco por cento da xente da vila de Fortuna vive directa ou indirectamente do volcán Arenal, é dicir, da masa de turistas que atrae a súa forza. Están tranquilos, pensan que a actividade volcánica pode durar uns catro ou cinco anos máis antes de que o dragón se extinga definitivamente. 
É evidente que cada quen busca o seu xeito de tranquilizarse e tamén referentes para superar a sensación de perigo, onde a forza da montaña de lume e a subsistencia se entrelazan. ¿Ata cando se poderá seguir vivindo ao redor do volcán? A natureza ten a derradeira palabra. Achegámonos ata os lindes do posible no observatorio. Nesta ocasión guiounos Ulises, biólogo e poeta. Chama a atención a súa pel clara e ollos azuis mesturados con trazos ticos. Cando comezou a falar a solemnidade penetrou no autobús; custáballe sorrir, cada unha das explicacións envolvíaas cun veo de fascinación, misterio, respeto adubiado cun punto tétrico e fatalista; demasiada sapiencia e erudición para seis turistas que non sempre, ou mellor dito, case nunca, sabiamos distinguir unha pedra doutra. El expoñía teorías, historia, explicacións xeolóxicas vinculadas á vulcanoloxía, biolóxicas, acudindo á etimoloxía das palabras, procurando significados e significantes, que Costa Rica ficase coma un mapa de biodiversidade na nosa pel e a nosa pel na súa voz. Mantiñamos toda a atención nas charlas, malia que por veces decrecía o interese vencido polo cansazo mais quedaba o asombro mesturado coa súa erudición de clase universitaria. A conversa mellorou ao abandonar o plano teórico e comezou co anecdotario dos accidentes e imprudencias sobre todo de turistas que perderon a vida nas proximidades, e así, comezou a crónica de decesos, datando unha no ano dous mil por emisión de gases e algunhas pedras incandescentes que lle custou a vida a un guía e unha nena de cinco anos. As mortes debéronse á inhalacion de cinzas e gases, xa que aparte da súa toxicidade, ao respirar, queiman todo o aparello respiratorio, e neste caso, se se busca un lugar perto do chan onde acubillarse, é peor, porque os materiais volátiles son máis pesados có aire e tralo estoupido deposítanse con velocidade sobre a terra. Tamén nos comentou que dende hai uns anos está prohibido rubir ao volcán, isto é moi lóxico, pero sempre hai turistas non só imprudentes senón tamén resabidos que queren levar no peto a acometida de tal aventura, como o caso dun alemán que xunto coa súa moza estiveron observando durante unha semana o ritmo dos estoupidos do volcán e foron anotando na súa libreta as horas nas que adoitaba facer as emisións, concluíndo que dende a unha da tarde ata as cinco do serán estaba tranquilo, así que o día sinalado o home decidiu subir cando el, por mor dos seus cálculos, considerou prudente, a metade de camiño o volcán fixo un estoupido e matouno, deixándoo irrecoñecible. Algunhas persoas que participaron no rescate (por presión internacional, xa que ninguén quería subir, e despois de varios intentos frustrados durante moitos días) mudaron a súa forma de ser por mor do grande impacto de ver ao cadaver totalmente calcinado. Dende aquela ditouse unha lei pola que se prohibe a subida ao volcán, antes de que a houbese, agás o caso do alemán, a ninguén se lle ocorrira tal proeza. Ulises recalcaba na idea tan coñecida de que a materia non se crea nin se destrúe só se transforma e que o volcán crea e destrúe e os seus efectos poden non ser só locais senón afectar planetariamente. Tras deixar o observatorio camiñamos a través dun frondoso bosque secundario, duns trinta e seis anos de antigüidade, polas beiras do sendeiro aprezamos os buracos no chan produto do impacto das rochas volcánicas da última gran erupción e decatámonos como ao redor desas fendas todo mudaba. Era estraño saber que estabamos camiñando enriba dun bosque sepultado, a través doutra xungla nova que se formou sobre el. As raíces recentes están a flote por mor da falta de nutrintes de abondo no chan. O proceso para que o solo engorde comeza coa colonización dos liques e carriza e para que a materia orgánica teña un grosor dun centímetro deben pasar trinta anos, que a carriza se agarre, que atraia outras formas de existencia e nese proceso constante de vida e morte vaise depositando amodiño a materia orgánica logrando mudar as condicións para que un lugar inhóspito se transforme en habitable. Ao chegarmos ao mar de lava gozamos de tres panorámicas inesquecibles: O volcán, o lago Arenal e as nubes nun espectáculo de grises e luz solar decrecente. Nese xogo de bailes e penumbras o silencio e a natureza penetra nos sentidos salvaxe. Os primeiros liques que colonizan o magma son blanquecinos o que significa que nos atopamos nun lugar sen contaminación. O silencio faise místico e destruímolo durante uns intres para escoitar onde estamos. A aba do volcán por onde roldan as pedras incandescentes deixan durante o día unha visión de fume ou po mentres que pola noite os fíos de lume arrástranse diagonais polo deserto, iso foi o que vimos cando a escuridade comezou a nacer, aínda que unha nube, a modo de saba de boas noites cubriu a montaña impedindo, nun principio, a visión de lava vermella. Cando por fin a nube se desprazou puidemos latexar coa maxia dese escoar ígneo arrastrándose, sentirnos inmensamente cativos e febles ante tal manifestación de forza. Dende hai tres ou catro meses o volcán mudou a beira do cráter por onde verquía a lava, antes a noite nacía espectacular dende o balneario de Tabacón e Baldí, pero aínda así, nestas termas séntese con plenitude na pel o que o volcán é e transmite, lume, auga e vida, sensación de estar dentro da propia caldeira.
Dirección para hacer trackback a este post:
http://blogs.periodistadigital.com/btbf/trackback.php/126071
Comparte esta información
Comentarios, Trackbacks, Pingbacks:
Aún no hay Comentarios/Trackbacks/Pingbacks para este post...
Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.
