Beatriz Dacosta
Contacto
Cerro Chato
28.10.07 @ 14:08:17. Archivado en textos creativos
No Cerro Chato hai dous tipos de bosques que se diferencian pola altitude: o tropical húmido e o tropical nuboso. Na base do monte as enormes árbores constitúen bosques secundarios que evitan que a claridade chegue ata o chan, o que provoca que moitas plantas vivan adheridas en troncos e nas pólas para poder captar a luz. As raíces agroman na superficie da terra formando un conxunto de arterias que ensamblan toda a xeografía e dotan ás árbores de maior estabilidade. 
Chama moito a atención que non estean debaixo do chan pero é debido, en parte, a que o bosque é de nova formación e o solo volcánico non ten pouso de abondo. A flora vive cara a arriba e procura o ceo. No tropical nuboso a vexetación transfórmase radicalmente, deixando de ter a importancia que tiña a altura no húmido; as árbores son máis baixas e entre elas penetra mellor a luz. Os troncos están ateigados de carriza chea de auga, semellan esponxas. Escoitamos un grande estoupido. Penso que quizais sexa treboada, pero non, é a voz de dentro do volcán. No cráter do cerro hai unha lagoa verde que mantén durante todo o ano o mesmo nivel de auga, se este variase podería ser moi perigoso para o val. Vemos loras, as loras son monogamas e voan sempre xuntas, se un membro morre o outro non volverá a emparellarse. A baixada do outeiro é moito máis difícil cá subida, agarrámonos a raíces e troncos despois de comprobar que están libres de insectos ou calquera outra clase de animais. Dende o monte podemos divisar o val coa vila de Fortuna ao fondo, esta poboación mudou o seu nome despois da última grande erupción do volcán, no 1969, antes tiña o nome do río do lugar, pero dende entón e despois de que tódolos arredores quedasen asolagados polo magma, puxéronlle Fortuna, porque fora iso, unha grande fortuna o feito de que a zona quedase intacta das poutas do volcán. Atravesamos unha finca ateigada de goiabeiras, a froita desta árbore é rica en ferro e nesa zona, cando está moi madura, énchese de vermes. Pica, segundo os seus compañeiros de traballo, fala máis ca unha sogra, e grazas ao seu carácter percibimos non só a dura aprendizaxe dos cursos de turismo senón e sobre todo a sabedoría popular. Fálanos do seu fillo, da diferenza entre os mundos que habitamos. El, de pequerrecho, para acudir á escola, á que tardaba tres horas en chegar dende a súa casa, en moitas ocasións ía descalzo. Daquela tan só impartían catro disciplinas, nada de inglés, materia hoxe por hoxe imprescindible en Costa Rica, mentres que o seu rapaz estuda un feixe de materias e se se vive a quince minutos do centro xa se reclama o autobús. Uns zopilotes de cabeza encarnada voaban baixo, outros de cabeza negra agardaban a que os primeiros, que son aves con olfacto, atraparan a presa para logo participar no festín. A paisaxe xa está formada por pradeiras ateigadas de gando vacún. Un oitenta e cinco por cento da carne do país procede desta zona. Dirixímonos cara a fervenza para gozar dun anaco de paraíso fechado entre pedra e torres vexetais, moitas plantas viven nas árbores ofrecendo a imaxe de seren niños pendurados, acubillo amable.
Dirección para hacer trackback a este post:
http://blogs.periodistadigital.com/btbf/trackback.php/123827
Comparte esta información
Comentarios, Trackbacks, Pingbacks:
Aún no hay Comentarios/Trackbacks/Pingbacks para este post...
Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.
