CERRO CHATO E FERVENZA

14.10.07 @ 21:57:57. Archivado en textos creativos

A subida ao cerro foi intensa e dura. Fomos con José, aínda que todos o coñecen como Pica. En Costa Rica é frecuente o uso dos alcumes ao igual que o era en Galicia e aínda o segue sendo sobre todo nos espazos rurais, para identificar a unha persoa. O pai de Pica traballaba nunha serra e chamábase Pedro e houbo un feito trascendental para mudarlle o nome polo alcume, a aparición do televisor e os primeiros programas de debuxos animados, Os Picapedra, dende entón todos os compañeiros comezaron a chamalo Pica e cando o seu fillo ía de visita dicíanlle Piquillo. Agora José, ademais dunha exmuller de eternamente trinta anos, ten un rapaz de sete quen herdou este diminutivo. Pica naceu en San José e alí viviu ata os tres anos, despois regresaron á vila de Fortuna. Lembra que eran moi pobres e no nadal de 1973, cando contaba con seis anos, ás doce da noite do vintecinco de decembro, espertárono para recibir a chegada do neno Xesús (oficialmente un oitenta e cinco por cento da poboación é católica) e ao abrir os ollos atopou unha pelota de plástico. Na rúa, ao día seguinte, os rapaces xogaban cos seus agasallos e as bágoas e a impotencia arrimaron aos seus ollos, xa que outros nenos tiñan pelotas de coiro, carros, aparellos máis codiciados. Foi tristeiro para casa e ao chegar onda o avó laiouse con mágoa, «si yo fui bueno, me porté bien durante todo el año, a ver porqué sólo me deja a mi una pelota de plástico, ¿es que los demás chicos se portaron mejor que yo?» O avó díxolle, Piquillo, imos dar un paseo, e foron, levouno a un campo de refuxiados nicaraguenses, e si, con seis anos foi consciente do significado da felicidade, de saber que cada un é quen é. A paupérrima situación dos que nin tan sequera tiñan unha pelota de plástico fíxoo medrar de socato e aprender unha lección severa. «Si quieres vivir de acuerdo con lo que eres, nunca mires de tu hombro para arriba». E iso é o que fixo, medrar poñéndose na pel do outro e aceptando a súa situación e intentando mellorar. Sempre hai alguén que nin sequera pode ter unha pelota de plástico. Endexamais o esqueceu. O seu avó exerceu unha grande influencia na súa vida e en cada palabra da súa boca emerxía esa figura na sombra, velada quizais polas pólas das árbores ou nos sons cegos da selva. Van catro anos dende que morreu e el intenta amosarlle ao seu fillo o que é e o que a el lle ensinaron.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.