De camiño

02.09.07 @ 10:29:49. Archivado en textos creativos

A carón da estrada sucedense praias e lugares verdes con casas pobres que imprime á civilización dun aspecto decadente. Pero ao irmos deixando Puerto Viejo o tráfico aumenta. Xorden como da fantasía tráilers que transportan contenedores. De camiño cara a Limón hai unha zona industrial con depósitos aduaneros. Sobre todo a exportación do banano e da ananás a través, entroutras, das marcas Del Monte e Chiquita, empresas norteamericanas que determinan moitas das cuestións que afectan á economía e á política do país. Un letreiro advirte na entrada dunha finca que está prohibido o paso ao seu interior, xa que ocasionalmente, unha avioneta espalla dende o ceo agroquímicos, algúns dos cales prohibidos na agricultura europea; a substancia queda depositada nas follas das plantas, cando chove, a auga arrástra parte ata o chan e diluése nas augas subterráneas, no sangue do país, nese líquido que logo alimenta a sede de todos os cultivos e de todas as persoas. Unha vez houbo unha denuncia contra a empresa americana que prosperou e incluso foi condeada por delito ecolóxico cunha multa ridícula de setenta e cinco mil dólares, un custo inapreciable para un dinosauro que exerce a súa hexemonía nas terras cultivadas do país. A paisaxe transfórmase con axilidade, a miña atención volve a centrarse na diversidade de confesións relixiosas que xorden nun espazo relativamente pequeño: Adventista, Testigos de Jheová, Católica, Episcopal, Baptista etc. Penso no Deus único de todas elas que aniña na natureza máis pura e que se fragmenta en tantas partes e pensamentos diferentes para permitir que cada quen poida vivir ao seu modo, segundo a transmisión de costumes e crenzas, a súa fe máis íntima. Xunto coas igrexas a iníciase a imaxe do baile dos contrarios, o comezo e a fin de todas as cousas, das orixes e da destrucción, vida e morte indisolublemente unidas: os cemiterios; a maior parte son moi pequenos, con sepulturas en terra, cubertos cunha pequena estrutura de cemento pintado de branco a modo de lápida rectangular. No maior dos camposantos observados, perto da zona máis industrial pola que pasamos, hai un espazo reservado para a colonia chinesa, tal e como aparece escrito en castelán e en chinés, ao igual que as sinxelas formas orientais agroman no exterior do recinto.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.