tortuguero (V)

09.06.07 @ 14:48:38. Archivado en textos creativos

Regresamos ao hotel de tardiña, aproveitando a praia, un areeiro enorme que parecía non ter fin, desbotando o paseo polo camiño paralelo. Era a praia do desove, a praia dos piratas, dos sargos, das mantas, das barracudas, a praia dunhas cunchas que semellaban auténticas pezas de artesanía, lembro que, paseniñamente como animal prehistórico, nesa praia sentinme feliz....

... E así continuei na noite. Un ceo ateigado de estrelas sobre unha barca sucando o manglar, o aire fresco cortando a respiración, o silencio só roto cun breve laio do motor nas augas. O cansazo aberto loitando contra o desexo de descubrir, xa cando desembarcamos, as pegadas na praia de Tortuguero do animal máis incrible. A tempada de desove da tartaruga verde abre o un de xullo e fecha en outubro, nesta ocasión decidiron distribuir a praia por sectores. A súa observación está regulada. Uns rastrexadores sucan a escuridade na procura de tartarugas, cando por fin localizan a algunha avisan ao compañeiro que permanece co grupo de turistas indicándolle o lugar da descuberta. Este modo de traballo ten como finalidade evitar aglomeracións e conseguir intimidade e respeto para que as femias abran o seu niño e desoven, co tempo saberase se as posibles tartaruguiñas poden sobrevivir ás múltiples ameazas que as asedian, aparte dos outros perigos da natureza, o home é o seu primeiro depredador, aínda continúa a captura ilegal, a morte por mor da inxestión de bolsas plásticas confundidas con medusas, a aparición de enfermidades novas debido a contaminación ou, por exemplo, quedar atrapadas en aparellos. De todos modos a conciencia ao redor destas cuestións está a mudar, debido ao traballo que en Costa Rica comezou nos anos cincuenta o investigador Dr. Archie Carr e que continuou trala a súa morte en 1987 a Caribbean Conservation Corporation que actúa na zona con proxectos de recuperación e monitoreo, procurando un control da especie dentro dunha cultura da protección do medio ambiente. Esta concienciación a nivel nacional ten o seu lado práctico, xa que a partir do mil novecentos noventa o país experimenta un auxe económico derivado da súa eclosión como destino turístico o que lle proporcina importantes fontes de ingresos que axuda ao cambio de mentalidade: continuar vivindo da tartaruga pero non a través da súa captura e morte, senón por medio da súa conservación, como parte necesaria non só do ecosistema senón tamén da propia economía. O turismo é hoxe por hoxe, por diante da exportación da piña e do banano, a primeira fonte de ingresos do país. Pero para nós, dentro da maxia daquela noite, o único manancial que estaba aberto naquel intre era o murmullo do mar acompañando a emoción do silencio, con admiración puidemos comprobar como unha tartaruga verde regresaba ao Caribe, lenta, contundente, pesada, deixando a súa pegada na area, como as rodas dun pequeno tráctor. Qué beleza sentir aquela fraxilidade da vida, aquel anoitecer que podería terse producido millóns de anos atrás, igual, sempre igual, indo a terra a desovar e regresando ao mundo submariño, engolidas pola escuma, pola auga, polo esquecemento, e alí, donas da súa inmensidade, adquirir a axilidade da que carecen en terra, para simplemente ser donas de si, mergullarse e de cando en vez emerxer, respirar, como vestixio quizais dunha orixe terrestre, e volver a desaparecer debaixo dun mar que en apariencia é pura calma.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.