18.06.07 @ 10:30:15. Archivado en textos creativos
O rastreador comunicou que tamén avistara outro exemplar moi perto de onde estabamos, nesta ocasión en pleno desove. O noso grupo era de oito persoas, camiñabamos sen ver nada, case por instinto, non podíamos levar lanternas, tan só o guía mal iluminaba o percorrido cunha luceciña forrada dun papel celofán encarnado e aos poucos metros xurdiu como da nada, un ser incrible, a hervíbora tartaruga verde. Estes exemplares poden chegar a medir ata un metro e medio de lonxitude, pesar como máximo uns cento corenta quilos e poñer ata douscentos ovos cada vez que van á praia a desovar. Douscentos ovos!!! Tras entrar en transo non se poden deter, e así estaba a nosa amiga, inmóbil, concentrando todas as súas forzas na posta. Os ovos semellaban pelotas de ping pong, ás veces botábaos de tres en tres, outras decrecía o ritmo e ía máis amodo, protexidos por unha especie de baba que impedía que crebasen ao caer uns enriba dos outros. O acontecemento era sobrenatural e único. Cando rematou, coas patas traseiras, comezou a tapar o niño, estariamos a un metro de distancia, pero aínda así, a area chegounos ao peito, nese afán por rematar o comezado, desexarlle boa viaxe aos seus posibles fillos e regresar, facendo cativos sucos de tráctor, esgotada e aínda aberta cara ao mar.
Beatriz Dacosta
Contacto
