tortuguero (III)

26.05.07 @ 02:11:08. Archivado en textos creativos

palmeiras A calor obstinada roíanos os ósos. Os rapaces xogaban no medio dos camiños, nin un só coche, como moito bicicletas; nenos en bicicletas disfrutando da tarde que se estructuraba en camiños ou rúas vexetais e nas súas orelas negocios onde se ofertaban detalles que tivesen que ver coa lembranza do lugar; algunha tenda pequena; casas e máis casas labradas por esa humildade da madeira vella; palmeiras; cocos; formigas levando follas nas súas costas, as mínimas, facendo control de calidade; as erbas que lle chaman adormideiras, que co rozamento sobre as súas follas se fechan, como dicindo, non permito que ninguén ouse tocarme, e de feito, se as inxires, producen un efecto alucinóxeno similar ao consumo dalgún tipo de setas ou doutras drogas.

>> Sigue...

• Trackback (0)

tortuguero (II)

18.05.07 @ 14:21:22. Archivado en textos creativos

A poucos metros do embarcadoiro un anuncio indicaba que nun local perto podíamos conectarnos á rede a través de internet, cousa que me resultou sorprendente, un ordenador en calquera recuncho do planeta era posible, incluso a carón da selva,

>> Sigue...

• Trackback (0)

tortuguero (I)

17.05.07 @ 11:06:47. Archivado en textos creativos

Ao chegarmos ao hotel distribuíronos segundo o idioma, castelán ou inglés, para darnos a chave do cuarto, indicarnos os horarios das comidas, ubicación de restaurante e servizos varios. De camiño á cabina o xardineiro facíanos acenos con satisfación para amosarnos, enroscada na punta nun pau, unha grosa serpe. Ata que pasou un anaco a miña cabeza se negou a distinguir qué portaba o bo home, inventándome a falacia de que se trataba dun legón.
manglar

>> Sigue...

1 comentario • Trackback (0)

cara a tortuguero (IV)

06.05.07 @ 10:37:44. Archivado en textos creativos

embarcadoiro
Chegamos ao embarcadoiro de Cariari para coller a lancha que nos transportaría por río cara a Tortuguero. Percorremos os exuberantes canais ateigados de flora e fauna irrepetible. Divisamos o Caribe. Unha emoción pirata abrazoume xurdindo da nada unha présa de historias: barcos de bandeira acalaverada, a fereza do home nun mar quente e traizoeiro, porque o Caribe é auga tórrida da que nunca te podes fiar, sempre en alerta ante o posible enxergamento dalgunha bandeira sospeitosa ou polo xogo perverso das correntes que engolen a quen as desafíe. Sigo asombrada polo tipo de construccións que xorden nas orelas do río, a humildade da madeira unida ao diferente ritmo do tempo no que aquí vive a xente conforman unha paisaxe única, unha paisaxe que traslada aos comezos dun mundo alleo onde, se algún día fun parte do elo, perdín o rigor da memoria.

>> Sigue...

• Trackback (0)