cara a tortuguero

20.04.07 @ 12:41:36. Archivado en textos creativos

De xullo en adiante a Costa Rica arriban os visitantes europeos, decrecendo a demanda norteamericana, o primeiro consumidor de ecoturismo no país. Comeza a temporada de chuvias. En calquera intre o ceo pode derrubarse sobre nós e chover e chover ata rebentar. O autobús recolleunos ás seis e media da mañá con destino a Tortuguero. Jimmy, o noso guía, presentounos a Chipito, o chófer, para logo darnos a benvida e facer nós o propio, agás unha parella americana e outra belga, o resto eramos todos de distintas partes de España. Jimmy foi todo un achádego, un mapa interior efervescente de humanidade, de saber estar e profesionalidade. Non só era esperto no manexo da información senón que sabía transmitila facéndoa próxima, amosando a grandiosidade e tamén o efémero da vida que se enxergaba a través dos ecos dos seus seres queridos e do seu entorno, que en forma de palabras, por veces asomaba nos ouvidos do autobús.

Coa humildade das persoas grandes prestounos os seus ollos para que traspasásemos a nosa curta realidade de turista e nos achegásemos, aínda que só fose de lonxe, á cerna dun país máxico, porque iso foi o que el declarou que iamos sentir, iamos gozar da maxia de Tortuguero, unha maxia totalmente diferente á de Galicia, pero igual de fermosa e fascinante. Cada pinga de paisaxe era relatada polo noso compañeiro con todo tipo de explicacións: A ambos lados da estrada as alegrías medraban como erba e souben entón algo, que nos vindeiros días me serían moi útiles, que eran boas contra as picaduras de insectos; as plantacións de ananás, con dúas variedades de froita que se distinguían pola cor, sabor e sobre todo, o importante para a economía, a diferenza de tempo no seu crecemento que variaba de dous anos, a máis amarela e saborosa a nove meses, xunto co posto que ocupaba Costa Rica no ranking de producción mundial; o café, vinculado en certas zonas ao cultivo dos bananos, que ao tempo de dar froito cumprían a función de facer sombra nos cafetais; a descrición das aves que casualmente se observaban dende as fiestras do autobús; as bolboretas, as magníficas e incribles bolboretas... A estrada pola que pasamos é bastante recente e atravesa o parque nacional Braulio Carrillo. Contaba que, cando era cativo, para viaxar de Tortuguero a San José, se tardaba unhas oito horas, mais agora se podía facer o percorrido na metade de tempo. Tamén nos falou dos ríos que se podían divisar dende o autobús, entre eles o río Suxo, que traía no seu ventre sedimentos de sufre dende a zona dun dos volcáns, porque Costa Rica é ante todo espazo volcánico e acuífero, o seu desenvolvemento e identidade xira ó redor deses xigantes en peremne crecemento,a forza creadora e destructora que leva dentro de sí o xérmolo da vida e da morte. A xente aprendeu a convivir co lume case invisible, facendo da peremne ameaza normalidade. E así, cos ollos mergullados nesa ígnea realidade seguimos a viaxe ata un restaurante onde paramos para almorzar....

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.