chegada a costa rica (2)

18.04.07 @ 10:52:36. Archivado en textos creativos

Aereoporto Juan Santamaría. Pasamos os controis de migración que nos indican que estamos poñendo pé nun novo país. San José de Costa Rica. Nunha das paredes un mural de árbores cun home facendo canoping. Síntome Neil Amstrong na súa chegada á lúa, é a primeira vez que cruzo o océano e respiro Centroamérica. A primeira sensación ao saír do recinto é dunha humidade mesta infectada de calor que o envolve todo. Decenas de taxistas apiñados na entrada abordan aos viaxeiros. Pero non, nós temos o transporte concertado cara ao hotel. Na estrada alédame ver flamboianos, coas súas flores encarnadas exultantes e as súas pólas cara ao ceo, agradecidos. Os costarricenses son moi acolledores, o noso primeiro contacto foi Jorge Solís, quen axiña nos falou do Real Madrid e do Barça, así como da nova lei que se acababa de aprobar no parlamento español sobre matrimonios homosexuais. El non se pronuncia ao respecto. Fala da calor de San José, da súa muller, dos espazos locais mentres deixamos atrás a única autoestrada do país.

De camiño cara ao hotel hai un letreiro anunciando a feira do libro, ao preguntar dinme que xa rematou pero que o verdadeiramente excepcional de Costa Rica non son tanto as súas letras como a natureza que conforma unha cultura acuífera e volcánica, de paisaxes verdes, todo moi vencellado á xuventude da terra e á humidade que estruga o corpo dende a cerna ata convertelo nunha esponxa esprimida. Acomodámonos no hotel e imos dar un paseo polos arredores, onde visitamos un centro comercial que, agás a repetición ata a sacidade dun mesmo producto colocado en fileira nos andeis, todo ten o sabor a mundo coñecido, salvadas as diferencias dos espazos, a globalización muda os hábitos de consumo a nivel planetario, observámolo nas marcas de produtos ofertadas. Unha, a máis constante ao longo de todo o percorrido polo estado é a de cocacola. Chámanme a atención as pequenas tendas e as sodas ou restaurantes. Entramos nun bar, alí serven a cervexa do país, “imperial”, que xunto coa “pilsen” dominan os gustos dos ticos. Síntome estraña pisando o asfalto. Aínda non rematei de me afacer a estar noutro lugar. De regreso ao hotel a calor abafante e os 56 k de velocidade dos módems para acceder a internet espétanme que si estou noutra realidade. Confórmome e ilusiónome pensando nun dos motivos da miña viaxe, a visita á praia de Tortuguero, onde van desovar as tartarugas, animal prehistórico que sobreviviu a todos os cambios planetarios.
¿E nós, acabaremos asimilando todas as transformacións que se producen vertixinosamente nas nosas vidas por mor do desenvolvemento económico, tecnolóxico, das comunicacións e sobre todo da investigación no eido da xenética? Estamos mortos da viaxe. O cansazo acumulado estráganos e xa non soportamos a pesadez das teclas do ordenador. Temos que adaptarnos ao novo universo por máis que as marcas dos produtos cren a ficción de estar en espazos coñecidos. Esa ficción desaparece ao percorrer a realidade do cuarto do hotel: a corriente eléctrica funciona a 125 w, non hai bañeira, só un anaco de chan alicatado separado do resto do recinto por unha banda de tixolos e por unha cortiña que gardan os segredos da alcachofa da ducha cravada sobre a parede. Unha das advertencias que nos sorprende é unha nota pegada na porta do baño indicándonos que non botemos papel dentro do retrete, ao preguntar o motivo, contestan que o saneamento en Costa Rica non está preparado e poden producirse atoamentos. Desisto de secar o pelo, vaia inutilidade levar o secador á viaxe, pero case que mellor, decido viaxar sen perda de tempo, co pelo recollido para que nada perturbe a visión que a cada intre se produce marabillosa diante dos ollos.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.