viaxe a costa rica (1)

17.04.07 @ 16:26:13. Archivado en espichos de toxo

O volcán destrúe e dá vida. En Costa Rica a xente está afeita a convivir a carón do volcán. Cando se lles pregunta se non senten temor ante un inminente espertar do xigante eles respostan con acougo que a forza está controlada, que é moi difícil que se produza unha erupción, que todos e cada un dos seus movementos, como por exemplo, o do volcán Arenal, se se sabe estar onde hai que estar, son inofensivos, indican que é un enorme dinosauro nos seus derradeiros estertores. Nada diso manteñen os vulcanólogos. Entre os volcáns que se distribúen por Costa Rica hai un novo que entrou con forza en actividade a comezos dos anos noventa e que ano a ano mantén a súa hexemonía provocando que milleiros de visitantes se sintan abducidos pola maxia do país e vaian visitalo. O turismo é na actualidade o volcán máis activo, e nós, os turistas, como a cinza que se espalla na tona do territorio, axudamos a que medre a economía da Suíza Centroamericana, un estado sen exército que desexa conquistar a través da educación e da conservación do medio ambiente un paraíso sustentable. A filosofía produce ilusión, intercambiamos dólares por pura vida, con gusto e ollos de festa. A xente é exquisita. Pero non podo esquecer que formo parte dun volcán, dese volcán que todos consideran beneficioso para o desenvolvemento, pero volcán a fin de contas, no que se intercambian dólares por días de lecer, e que pouco a pouco vai erosionando o modo de ser dun país, transformando xente e paisaxe, de xeito imperceptible, cando se visita un parque nacional, ou con radicalidade, cando un se aloxa nun hotel de altas prestacións, con todos os servizos típicos dun mundo totalmente desenvolvido, mentres que nas vilas e cidades as persoas habitan, en numerosas ocasións, humildes casas de madeira, un exemplo claro é Puerto Viejo, onde as vivendas son expresión do paso do tempo, do tipo de clima e da falta de recursos. E nós, volcán, damos vida e destruímos, e nese mesmo hábitat, separados do resto do mundo, estendemos a nosa proteica cinza no céspede do hotel, entramos no cuarto, duchámonos, eliminamos os vestixios da suor e dos mosquitos, deitamos o noso cansazo e no murmullo da noite, durmimos.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.