susana fortes e cristina sánchez-andrade

21.03.07 @ 12:15:45. Archivado en sobre literatura

“narrar é morrer a modo en presenza de calquera que queira acompañarnos, é o acto máis íntimo de proximidade co outro, é contar un segredo que no fondo nin un mesmo sabe”, así comezou antonia molinero a presentación de susana e cristina, para logo matizar que “o conflito da narrativa actual é achar unha visión do mundo que permita representar a realidade baixo unha percepción orixinal e sendo conscientes de que non se pode renunciar a ser libre”.

susana fortes comezou a súa ponencia centrándose na tradición oral, que está no fondo da literatura e tamén na escrita das mulleres para logo citar a rosalía de castro que coa súa poesía rexeitaba o clixé de que as mulleres só podían escribir de temas previsibles (flores, paxaros...) por aquel entón, moitas escritoras tiveron que botar man do seudónimo para poder publicar. tamén fixo referencia a que se adoitan facer clasificacións dentro da literatura e tratan á escrita por autoras como un subapartado, matizando que isto non vale para facernos xustiza, senón todo o contrario, e citando a virgina wolf dixo que “na historia oficial as mulleres somos invisibles”.
o home para comprender o mundo, dende moi antigo, crea mitos, lendas, excarba na memoria e fabula, culmina así a súa necesidade de narrar e de explicar. pero de ¿onde saen as ideas para escribir unha novela?, a autora de “el amante albanés” (finalista do premio planeta, 2004) ofrece tres posibilidades:
· a vida pasada polo filtro da imaxinación
· as lecturas, películas, etc que conforman a contorna sentimental
· a tradición oral: forma parte de nós dende a infancia, no intre no que a mente está preparada para o desenvolvemento da imaxinación, esta é a grande esquecida nos programas escolares e un dos mecanismos máis vivos no ser humano e que está moi conectada cos soños, coa felicidade...
moitos escritores recoñeceron a importancia que tivo e ten nas súas vidas a tradición oral, que é algo que está presente e moitas veces nin sabemos que o temos, en ocasións escríbese e logo sácanse conclusións, das que non se é consciente mentres se crea. na súa intervención quixo facer unha pequena homenaxe ao autor de “cien años de soledad”, que hai pouco tempo cumpriu oitenta anos, lembrando o seu universo na infancia, ata os dez anos viviu rodeado de mulleres, entre as que estaba a súa avoa tranquilina, de orixe galego, a quen lle era moi difícil separar o mundo dos vivos e o dos mortos e con estos universos pasou á lectura, da man dunha profesora, comezando a ler as mil e unha noites, texto baseado na tradición oriental.

ás veces é o personaxe quen escolle ao escritor, se xorde un interesante a novela está practicamente feita, reflexiona cristina sánchez-andrade, ou, ¿por que escribimos?, ¿por rebeldía?, ¿para coñecérmonos mellor?, son preguntas coas que comeza a súa exposición aseverando que se empeza a escribir unha novela do mesmo modo que se emprende unha viaxe, dicindo que esta tarefa é case sempre esgotadora, que precisa dun periodo de lectura intenso e, no seu caso, atormentado, xa que nunca se atopa o que se está a buscar, porque non cabe dúbida de que se está a buscar algo, que che fai ir pola rúa cos ollos moi abertos.
a súa primeira novela, “las lagartijas huelen a hierba”, escribiuna para liberarse dun corpo estraño. un día xurdiu na súa cabeza un personaxe, unhas vellas do pobo; planificou a estrutura, matinou a historia pero cando xa tiña todo planeado, as vellas desbaratáronlle os plans e escribe algo distinto ao que tiña inicialmente pensado, e ao entrar ese corpo estraño na viaxe en forma de personaxe convértese en tiranía. pouco a pouco foi descubrindo o seu método de traballo, co tempo viñeron outras novelas, pero cando comezas a escrita, asegura, sénteste impotente como a primeira vez, percibes que o tempo da escrita non o dominas ti, senón que é el quen goberna. daquela, ¿por que escribimos? entre a vida e a literatura non hai unha liña divisoria, cando se escribe algo con sinceridade méteste a fondo, non se pode deixar a vida aparte e cando se escribe débese pór o mellor que se posúe. cristina, que arestora está traducindo ao castelán “cumios borrascosos” rematou a súa intervención concluíndo que escribimos para saber o que non sabemos que sabemos”

en castellano