23.03.07 @ 10:36:56. Archivado en sobre literatura
escribir é un oficio e vivir é un oficio moito máis complexo, así rematou a escritora catalana a tertulia que mantivo co escritor peruano jorge eduardo benavides e co público de tódalas idades que atestaba a sala cámara do auditorio; pero como isto non é un colorín colorado este cuento se ha acabado, mellor será que comece polo principio para dicirvos que ana maría me pareceu unha muller moi elegante, entrou da man de elsa lópez, escritora integrada na cultura canaria, e do seu precioso caxato de madeira.
>> Sigue...
|
21.03.07 @ 12:15:45. Archivado en sobre literatura
“narrar é morrer a modo en presenza de calquera que queira acompañarnos, é o acto máis íntimo de proximidade co outro, é contar un segredo que no fondo nin un mesmo sabe”, así comezou antonia molinero a presentación de susana e cristina, para logo matizar que “o conflito da narrativa actual é achar unha visión do mundo que permita representar a realidade baixo unha percepción orixinal e sendo conscientes de que non se pode renunciar a ser libre”.
>> Sigue...
|
20.03.07 @ 10:49:44. Archivado en sobre literatura
 “hai que ser arcaico para ser moderno” pronunciou nélida na sala cámara do auditorio de santa cruz de tenerife, dentro das xornadas “literatura e muller: perspectivas dende o século xxi”; así comezaba a súa reflexión a través da importancia da memoria para os pobos, alegando que a nosa vida é herdeira de todas as civilizacións e que para sermos fillos do noso tempo debemos acudir ao pasado, un pasado ao que ela, a autora da “república dos soños” e primeira muller en presidir a academia brasileña das letras, en 1996, visita con asiduidade e de forma aleatoria, deténdose nos diversos séculos e culturas, para esculcar e interpretar os clásicos que constitúen os alicerces da nosa memoria colectiva. na súa palabra fixo un percorrido a través de figuras mitolóxicas gregas na construcción da figura feminina, achegouse á biblia, en concreto ao antigo testamento, concluíndo que a muller foi expulsada como interlocutora válida na súa relación con deus. así atopámonos cunha muller que, con escasos recursos, compón unha linguaxe á marxe da oficial, construída por un material confuso e diferente da racionalidade dos homes, ao verse privada dun papel activo na xeración da historia. esta memoria femenina vólvese nómada ao acudir a todas as xeografías pero tamén sedentaria, ao ubicarse no ideario doméstico, baixo o perigo de cousificarse, de converterse en obxecto, en lugar de en suxeito, e así, a memoria coñeceu o desterro e foi medrando nos lindes do privado, volvéndose ambigüa e volátil, precisando ser descifrada. neste proceso xerouse a astucia na linguaxe da muller como un medio de defensa.
nélida, quen tamén foi galardoada co premio juan rulfo e o premio internacional menéndez pelayo matiza que a memoria é a obsesión de todos os pobos, e que esta non é estática, senón que se vai construíndo a si mesma ao longo do tempo, con distintas interpretacións. e é o tempo quen nos ofrece unha dimensión para entender a vida e o seu paso. o ser humano intenta explicarse a si mesmo os procesos vitais para poder enfrontarse ao medo á morte que chega sen aviso previo. a memoria feminina está presente incluso nos textos que ela non escribe, xa que os homes ao narraren tamén se tiveron que nutrir dela, conscientes de que a pegada da vida estaba nas mulleres o que lles axudou a ampliar a súa comprensión do universo creador.
 na súa intervención achégase á memoria contemporánea que rehabilita a figura da muller que xorde cun mundo suplementario para adicionalo ao xa existente, cunha linguaxe propia e independente, comprensión autónoma compatible coa súa condición de muller e co seu corazón. dende aquí, a autora, colle a man de eulalia, personaxe da súa república dos soños, que atesoura a memoria facendo un culto á memoria familiar. cada un dos personaxes da súa novela asume a obriga de crear un brasil individual para formar a hipotética nación ao servizo da arte, conciliando invención e memoria, onde a figura de eulalia encarna a dignidade e os mitos, a través da súa procedencia da fidalguía galega e coñecedora das lendas que poboan a nosa tradición oral.
nélida propón mirar o mundo con visión de arqueólogo buscando o que non é visible e para isto é preciso un esforzo emocional. falou de que na sociedade hoxe se impón o retrato do pasaporte, onde aparecen os nosos datos oficiais, cos nosos nomes, apelidos, filiación, aconsellando a oposición a esa perspectiva, para engadir á nosa biografía biografías alleas, xa que canto máis nos multipliquemos, mellor comprenderemos o humano.
en castellano
|
16.03.07 @ 11:48:13. Archivado en espichos de toxo
unha nova especie de panteira nebulosa foi achada en sumatra recentemente. din que é o máximo depredador de borneo, e en relación co seu tamaño a que ten os cairos máis longos. medo me mete, a verdade, ao igual que tamén me mete medo o feito de que unha norma tan trascendente como é a lei da igualdade fose onte aprobada no congreso sen unanimidade, é dicir, co voto a favor de todos os deputados agás os do partido popular. non comprendo que mal pode facer a pobre da lei para que algúns non a queiran e xa antes do seu nacemento a tachen de mala, malísima de solemnidade, cando o certo é que vén a dotar á nosa realidade dun  mecanismo de defensa para que a igualdade cotiá sexa efectiva e non mera retórica que queda moi mona e chic no artigo catorce da constitución. soa raro que sexan mulleres as voceiras refutantes da palabra escrita en representación do seu partido político, ao igual que tamén é raro que neste mundo tecnificado ata os dentes, aínda se estean descubrindo novas especies; no caso desta panteira lonxibanda, a súa pelaxe está ateigada de grandes manchas que lle permiten confundirse coas follas da vexetación para agocharse e tamén depredar máis a gusto. pero eu a gusto non estou, cando sendo do xénero femenino me sinto depredada por unha abstención que considera que a muller non merece ir dando pasos cara a igualdade, coa alegación de que esa lei está dirixida ás elites, non enfronta problemas reais, é pouco ambiciosa e pouco eficaz, que se tramitou sen ánimo de consenso e que está basada nunha política trasnoitada de paridade... en fin... ¡quen fose panteira, panteiriña negra e non se enterase destas cousas que só son atrancos no camiño cara a unha sociedade máis xusta e mellor, porque, por exemplo, ¿que mal fai que se cheguen a incrementar os permisos por paternidade ata un mes?, ou ¿que as empresas de máis de douscentos cincuenta traballadores introduzan na negociación colectiva planes de igualdade?, ¿que se intente conciliar a vida familiar coa laboral, con posibilidades de reducción da xornada entre a metade e unha oitava parte, para coidados de fillos menores de oito anos?, ¿como se pode denominar unha norma que aínda non está posta en funcionamento de pouco eficaz?, ¿cal sería a versión ambiciosa desta lei? vale, si, toda regra é susceptible de mellorarse, pero eu prefiro que exista algo a que un deserto nos acompañe no silencio. ademais, non esquezamos que unha lei vén sendo o manual de instruccións que debe seguir o regulamento, que o goberno terá que elaborar, que establece cómo se vai levar á práctica o tema tratado. pelexen aí, señores e señoras deputadas, pelexen por mellorar a sociedade con normas pero permitan que a unanimidade avance sen formas arteiras nin artificios cara á igualdade, non vaia ser que na vindeira ocasión, o fondo mundial para a natureza, en vez de descubrir unha nova especie de panteira nebulosa en sumatra e borneo lancen aos catro ventos sorprendentes e impactantes achádegos dentro das cortes.
en castellano
|
09.03.07 @ 10:59:36. Archivado en espichos de toxo
e as clases de lingua e literatura, no instituto de rodeira, están, como o matrimonio canónico, indisolublemente unidas. en 1º d pasemos as tardes ao acubillo do seu bo facer de contador de historias ; nós escoitabamos os relatorios sobre as súas cousas, cousas cotiás, que ían conformando o seu universo e nos abría unha regaña de luz sobre a pluralidade de mundos que hai no mundo, e baixo a ollada cómplice da praia que bañaba o aire, traía ás nosas vidas buguinas, cunchas, argazos da súa memoria, e así soubemos que o profesor, tamén escritor, era o noso heroe, un garcilaso, pero un auténtico garcilaso de la vega, que se lanza, destemido, aos brazos do amor, para preguntarlle á súa futura dona ti casares comigo, ao cabo de tres días de coñecela nun tren sueco. e foi ese tren o que se nos instalou nos carozos das ansias de medrar (daquela eu nunca subira nun), de viaxar, de descubrir as diferenzas. corría o ano 1981 e estabamos absortos en coller o mundo polos pés e poñelo andar mentres a transición pelexaba por abrirse camiño nunha sociedade moi tradicional, onde non casaba o noso xeito de aprender co sueco. aínda hoxe lembro con abraio cando nos relatou que os seus fillos xogaban, na casa dos seus sogros, no xardín, con botes de iogures, para experimentar e aprender... e daqueles mares estas lembranzas...
dende la laguna, e aínda sen botes de iogures para soñar.....
en castellano
|
08.03.07 @ 10:59:21. Archivado en textos creativos
manteño unha loita a morte co meu pelo. dende hai un tempo para acá  intenta suicidarse cada día. coido que debe ser por mor da súa incompatibilidade cos pensamentos; ambos están demasiado perto. ás veces, as ideas arden cando pensan no petróleo; nas guerras; nas desigualdades; na violencia, en xeral; e a el dáselle por non aturalas, prefire estar lustroso sen que ninguén lle coma o sentido, pero como as ideas o amolan reacciona con desprendementos abruptos mentres me espeta: “¡esquéceme!, para nada te necesito”. eu creo que debe ser cousa do cambio de estación e de que, dalgún xeito, precisa menos lóxica e algo máis de bos sentimentos, porque a lóxica que nos abraza a cotío fala cada vez máis da razón da sen razón, e así, o pobre do meu cabelo vólvese tolo. pode que tamén me estea alertando da urxencia de vivir nun mundo diferente, mellor, máis humano, que lle provoque aos pensamentos harmonía e cohabitabilidade para que tamén o corazón poida exercer a súa función con albedrío e funcionar conforme ao que é: vida.
en castellano
|
06.03.07 @ 10:23:59. Archivado en espichos de toxo
¿tes uns días dispoñibles e non sabes que facer con eles?
¿tes ganas de estirarte como un lagarto ao sol para sacar as reúmas do corpo?
¿fascínache a natureza (se es quen de obviar os espazos requeteurbanizados polos que dun xeito ou doutro hai que andar)?
¿apetéceche un congreso sobre literatura e muller?
se as túas respostas son afirmativas, o teu lugar do 19 ao 23 de marzo é tenerife.
podes sucar as incribles ondas de bajamar, subir ao teide, pasearte polo milenario monte das mercedes, chegar á maxia de taganana, perderte facendo parapente, mergullarte na ventosa praia do médano (antes de que o "inevitable" porto de granadilla a encha de cheiros e tránsito), ir de viling pola orotava, la laguna, santa cruz... facer camiñatas por espazos luares, extenuarte polos vieiros do sendeirismo... descansar na incrible praia do bollullo (perto de puerto de la cruz).... percorrer a luz que lambe as portas de áfrica ata que esta decline, e logo, a partir das 20 horas, habitar algunha das salas do auditorio de tenerife, deseñado por santiago calatrava, e perderte na palabra de muller....
programa
en castellano
|
04.03.07 @ 01:14:27. Archivado en textos creativos
mudou a pel porque era serpe. o seu corpo arrastrábase polos corredores do silencio. ninguén observaba porque os corredores non son lugares onde habiten serpes. aprendeu a sentirse segura no medio de todo aquel barullo de cidade, a esquivar o tráfico e a tecer o seu niño para estomballar a súa pel no medio dun sumidoiro. ninguén observaba porque nos sumidoiros só  habitan ratas e ela era serpe de cidade. aínda existían diferenzas por moito que ninguén soubese ver. as ratas sentíronse atraídas por aquel estraño ser escamoso e descuartizárona con finalidade analítica e poder así
constatar a imposible convivencia e a carencia de veleno nas serpes de cidade. ela seguía arrastrándose polos corredores do silencio cun exceso de confianza. por suposto: ninguén observaba
en castellano
|
|
Beatriz Dacosta
Contacto
