peste bubónica

08.02.07 @ 12:28:55. Archivado en textos creativos

urxencias puxo un trapo no corazón e marchou pitando cara ás urxencias. o seu tempo de bonanza suicidárase e necesitaba un par de tiritas coas que disimular as poutas da enfermidade. no camiño detívose nun restaurante de luxo, non fose ser que morrese de fame negra mentres agardaba por unha cama de hospital, así que pediu un chisco de peste bubónica na súa prebe, da mellor das colleitas. sentou ben espilido, colocou o pano de man sobre as pernas e con moita solemnidade comezou a deglutir. sabía que o corazón podería resistirlle un chisco máis, non era a primeira vez que o amortallaba cun trapo. aínda dispoñía algo de tempo. despois dunha doce sobremesa de borras de café traficaría coa vertixe da cidade para rematar en urxencias. era un habitual e empatizaba cos traballadores: entendía a sobrecarga de clientes; a deficiencia de medios; o ir en contra do reloxo para salvaren vidas; cando matinaba nos motivos da irregular situación tan só dúas hipóteses lle parecían factibles: ou malia as aparencias de viviren nun mundo de ricos non tiñan nin un can ou talvez as estratexias sanitarias fosen deseñadas polos sesudos concelleiros de tráfico das grandes urbes.

ás veces, nas súas múltiples visitas hospitalarias, sentíase parte do mobiliario aséptico, dos estetoscopios, das máquinas de inventar electrocardiogramas e cando, por fin, saía dos seus pensamentos, os médicos acababan mandándoo para casa cun leve vida sá e un par de pílulas de cores.

chegou a recepción cun simulacro de susto porque trala enchenta parecía que o trapo lle apertaba demasiado. amosou a súa tarxeta sanitaria, tusiu.

perdoe, vostede, señoriña, non me atopo moi ben.

claro, por iso está aquí, agarde un momentiño a que o chamen, atenderémolo o antes posible.

non puido sentar, a acedume de peste bubónica arroutoulle nos fociños e guindouno ao chan. acordou nun cuarto acondicionado con frío polar e decorado ao estilo fúnebre das coroas. a fastosidade encolerizouno torcéndolle o bico. enerxético, púxose en pé, e sen ter a máis mínima cortesía coa súa antiga hipótese da pobreza pediu de contado o libro de reclamacións. o rigor mortis da man nin pestanexaba cando escribía: ao ilustrísimo sr. concelleiro de tráfico....

en castellano