22.02.07 @ 19:15:02. Archivado en espichos de toxo
seguen desfilando asasinadas. o mundo é unha casa con pingueiras, un lugar desigual segundo onde se naza e aínda nacendo no mesmo lugar, afecta ao feito de ser home ou muller. ben é certo que as lexislacións nos países occidentais están orientadas cara á igualdade xurídica pero é a igualdade fáctica a que sempre está na corda frouxa. destas desigualdades nos falan, de xeito extremo, as mortas, que pingueira tras pingueira, incrementan a poboación dos cemiterios e tamén os rexistros das estatísticas coas que se fan estudos sobre a violencia exercida no ámbito doméstico e que dá como resultado un indicador de que clase de sociedade temos.
a democracia e o mercado pretenden igualar os territorios e as poboacións, sen embargo tan só nos igualan na creación da necesidade dun incremento de consumo, incorporan aos nosos hábitos novos modelos de conduta e estilos de vida importados dende o mercado máis potente e deixan que nos manifestemos e que nos representen os políticos máis votados, políticos que, ao fin, envían proxectos de leis ás cortes cos que abordar un tema tan delicado como é o incremento da violencia exercida, predominantemente, sobre a muller no ámbito familiar; cortes que aproban tales normas para que ese recanto dos agarimos, o lugar que debe ser o santuario das persoas, a casa, non sexa un cárcere; para que os xuíces apliquen a lei e procuren evitar máis e máis mortes que cada dous por tres sementan os nosos ollos con dor, con ese espicho da certeza das desigualdades, de sabermos que vivimos nun mundo amorfo onde os novos modelos de vida casan mal coas antigas maneiras de sentir e de estar no mundo como home ou muller.
ata non hai moitos anos, aquí, a muller tiña que estar representada polo seu cónxuxe para calquera cuestión xurídica ou mesmo para abrir unha conta no banco; tamén se penalizaba o adulterio feminino pero non o masculino, entroutras cuestións. así as cousas, non é de estrañar que un sector da poboación sinta as desigualdades de xénero como algo normal ou habitual, froito dunha tradición castrante asentada sobre piares de vellos costumes que tecen leis non escritas, normas ateigadas de violencia e rancores en contra da muller a quen seguen a considerar un ser inferior, incluso en moitos casos, unha propiedade que debe seguir as indicacións "do seu dono"; persoas coas que nos cruzamos pola rúa neste enorme sambódromo dos disfraces a quen nin sequera, en boa parte dos casos, os seus veciños recoñecen como agresores, e que ao abriren a porta das súas casas retiran a careta amosando as súas verdadeiras fauces destrutoras e que lle falen daquela ás mortas de políticas de igualdade.... por moito que a morte nos iguale a todos.
en castellano
|
16.02.07 @ 19:25:22. Archivado en espichos de toxo
como a nadie le amarga un dulce el ayuntamiento de santa cruz de tenerife decidió aplicar esta frase para reinventar el carnaval más increible. para eso contrataron a alguien que supuestamente daría fuerza y energía renovada a esta fiesta hija del pueblo. así, rebuscando en el bolsillo de los impuestos locales encontraron un millón de euros disponibles, pero les pareció demasiado para gastarlos en orejas, filloas y otros dulces que repartir entre los los fiesteros, sobre todo porque producen un colesterol del demonio, provocan obesidad y un elevado riesgo de muertes por accidentes cardiovasculares, así que decidieron cambiar lo dulce por lo amargo, y amargo sentenció, para empezar, que no quería ni enanos ni gordos delante suya que le estropeasen su magna obra, olvidando que el carnaval no es obra de nadie, sino de todos los que participan y gozan de la magia del disfraz.
ayer todo el pueblo le dio plantón porque a través de lo que percibía en el resultado final de su amargo trabajo se sintió ofendido y defraudado.
 mientras se habla del carnaval, de la gala, de la elección de la reina, del transformismo, se silencia, pongamos por caso, que el alcalde cerolo está siendo investigado (hay un proceso judicial abierto, en fase de instrucción) por el tema urbanístico en las teresitas, aunque eso no tiene probabilidades de llegar a costarle las elecciones, ya que, en términos muy generales, la gente lo ve como un ataque socialista para hacerle perder la alcaldía en estos próximos comicios, además, como buen adalid, se puso al frente de la defensa de los decibelios producidos por la música, por las risas, por la parranda y por las noches locas de frenesí, cuando una medida cautelar de un juez dictaminaba desviar el recorrido tradicional de la fiesta a lugares menos transitados, en donde la polución acústica fuese menos dañina para la salud humana. por suerte para que no hubiese un «fuente ovejuna, todos a la una», la medida cautelar quedó en agua de borrajas, pero lo que sí queda para la memoria colectiva con la que llenar un posible museo del  carnaval es el amargor de una gala que sí puede cobrarle el cargo a un político que ahora grita a los cuatro vientos que qué confundidos estaban cuando apostando por el amargor se olvidaron de echarle un poco de lo que a celia cruz le sobraba ¡azúcar! con el que revitalizar la fiesta y (ya veremos) permanecer en la alcaldía después de las próximas elecciones.... eso fue todo lo que faltó ayer, menos mal que en estos días el pueblo llevará azúcar de sobra en el cuerpo aderezado con un excelente vino de la isla y un poco de mojo picón.
|
16.02.07 @ 00:22:12. Archivado en espichos de toxo
como a ninguén lle amarga un doce o concello de santa cruz de tenerife decidiu aplicar esta frase para reinventar o entroido máis incrible. para iso contrataron a alguén que supostamente daría forza e enerxía renovada a esta festa rachada filla do pobo. así, rebuscando no peto dos impostos locais acharon un millón de euros dispoñibles, pero pareceulles demasiado para gastalos en orellas, filloas e outros doces que repartir entre os festeiros, sobre todo porque producen un colesterol do demo, provocan obesidade e un elevado risco de producir mortes por accidentes cardiovasculares, e velaí decidiron cambiar o doce polo amargo, e amargo sentenciou, para comezar, que non quería nin ananos nin gordos diante súa que lle estragasen a súa magna obra, esquecendo que o entroido non é obra de ninguén, senón de todos os que nel participan e gozan da maxia do disfraz.
onte todo o pobo deulle plantón porque a través do que percibía no resultado final do seu amargo traballo sentiuse ofendido e defraudado.
mentres se fala do entroido, da gala, da elección da raíña, do transformismo, silénciase, poñamos por caso, que o alcalde cerolo está sendo investigado (hai un proceso xudicial aberto, en fase de instrucción) polo tema urbanístico nas teresitas, aínda que iso non ten probabilidades de irlle custar as eleccións, xa que, en termos moi xerais, a xente o ve como un ataque socialista para facerlle perder a alcaldía nestes vindeiros comicios, ademais, como bo adalid púxose ao fronte da defensa dos decibelios producidos pola música, polos risos, pola parranda, e polas noites tolas de frenesí, cando unha medida cautelar dun xuíz ditaminaba desviar o percorrido tradicional da festa a lugares menos transitados, onde a polución acústica fose menos danina para a saúde humana. por sorte para que non houbese «un fuente ovejuna, todos a la una», a medida cautelar ficou en auga de castañas, pero o que si queda para a memoria colectiva co que encher un posible museo do entroido é o amargor dunha gala que si pode cobrarlle o cargo a un político que agora berra aos catro ventos que que confundidos estaban cando apostando polo amargo esqueceron botarlle un chisco do que a celia cruz lle sobraba ¡azúcar! co que revitalizar a festa e (xa veremos) permanecer na alcaldía despois das vindeiras eleccións... iso foi todo o que onte faltou, menos mal que nestes días o pobo levará zucre de sobra no corpo adubiado cun excelente viño da illa e un chisco de mojo picón.
en castellano
|
13.02.07 @ 20:33:43. Archivado en espichos de toxo
nesta banda das macaronesias, nos autobuses (guaguas), promociónase o guaguing.... pero as plantas das rúas peonís parecen preferir o fuming e o chicling. debe ser algo máis exquisito e produtivo. se as vacas leiteiras poden dar leite condensado, tal e como nos contaba hai  moitísimos anos unha canción, ¿por que unha petunia, xeranio ou dalia non ían fabricar tamén o osíxeno concentrado?, así que ale, veña chute de fume directo á vea verde para acelerar a fotosíntese, e mentres, como quen vai de perruquería a facer baños de cor, toman un chicle, poñamos por caso, sabor menta, co desexo de sucar os padais salvaxes das montañas.
hai que estarlles moi agradecidos, xa que con tal hábito, mentres paseamos pola rúa, ateigada de testos e papeleiras, se nos agasalla cun aire limpo extra que seica é moi bo para a pel sen nin sequera ter méritos dabondo para merecelo. aínda por riba, son tan caladiñas que se tragan,  iso si, en difícil dixestión, as irreciclables cabichas para aforrarlle ao erario público posibles gastos (que previamente tería que ingresar, vía tributos, entre eles, os que gravan o tabaco) en estercos varios e condescendencias xardineirís.
polo de agora non teñen risco de que ninguén as multe, xa que exercen o seu costume en lugares públicos e abertos. é máis, apoian, incondicionais, a lei promovida pola ministra de sanidade porque lles gusta fumar na compaña de bípedos transeúntes botafumeiros que tan desinteresadamente lles din “¿fumas, guapa?”; e elas, aínda tímidas , sempre lles aceptan tódolos cigarros, e ata panos do nariz, cando llos ofrecen, porque sempre hai quen colabora para sacarlles a gripe das follas. menos sorte teñen as plantas de monte, esas nin fan fuming nin chicling, a esas gústalles o ferranching: convivir coa sórdida lavadora vella, co televisor fanicado ou co penico estralado coa fin de non padecer anemia ferropénica. o malo é que en fomento do medio ambiente andan a voces coa cousa de que pobre de a quen cachen botando lixo, a ese, sanción que te criou. así as cousas, só os máis altruístas, ousados e xenerosos se arriscan a que os enganchen polas orellas e lles limpen o peto, e todo por contribuíren á saúde pública.
en castellano
|
08.02.07 @ 12:28:55. Archivado en textos creativos
 puxo un trapo no corazón e marchou pitando cara ás urxencias. o seu tempo de bonanza suicidárase e necesitaba un par de tiritas coas que disimular as poutas da enfermidade. no camiño detívose nun restaurante de luxo, non fose ser que morrese de fame negra mentres agardaba por unha cama de hospital, así que pediu un chisco de peste bubónica na súa prebe, da mellor das colleitas. sentou ben espilido, colocou o pano de man sobre as pernas e con moita solemnidade comezou a deglutir. sabía que o corazón podería resistirlle un chisco máis, non era a primeira vez que o amortallaba cun trapo. aínda dispoñía algo de tempo. despois dunha doce sobremesa de borras de café traficaría coa vertixe da cidade para rematar en urxencias. era un habitual e empatizaba cos traballadores: entendía a sobrecarga de clientes; a deficiencia de medios; o ir en contra do reloxo para salvaren vidas; cando matinaba nos motivos da irregular situación tan só dúas hipóteses lle parecían factibles: ou malia as aparencias de viviren nun mundo de ricos non tiñan nin un can ou talvez as estratexias sanitarias fosen deseñadas polos sesudos concelleiros de tráfico das grandes urbes.
ás veces, nas súas múltiples visitas hospitalarias, sentíase parte do mobiliario aséptico, dos estetoscopios, das máquinas de inventar electrocardiogramas e cando, por fin, saía dos seus pensamentos, os médicos acababan mandándoo para casa cun leve vida sá e un par de pílulas de cores.
chegou a recepción cun simulacro de susto porque trala enchenta parecía que o trapo lle apertaba demasiado. amosou a súa tarxeta sanitaria, tusiu.
perdoe, vostede, señoriña, non me atopo moi ben.
claro, por iso está aquí, agarde un momentiño a que o chamen, atenderémolo o antes posible.
non puido sentar, a acedume de peste bubónica arroutoulle nos fociños e guindouno ao chan. acordou nun cuarto acondicionado con frío polar e decorado ao estilo fúnebre das coroas. a fastosidade encolerizouno torcéndolle o bico. enerxético, púxose en pé, e sen ter a máis mínima cortesía coa súa antiga hipótese da pobreza pediu de contado o libro de reclamacións. o rigor mortis da man nin pestanexaba cando escribía: ao ilustrísimo sr. concelleiro de tráfico....
en castellano
|
05.02.07 @ 14:33:20. Archivado en espichos de toxo
de nada que á terra se lle ocorra subir a súa habitual temperatura neste século.. compréndoa perfectamente... e é que os ataques de cabuxería supina pola súa parte, que a quecen ata dicir basta, están máis ca xustificados.
ela dánolo todo: acubillo, solo, aire, un lugar onde habitar para que desenvolvamos a nosa vida conforme ao que somos, e nós, simpáticos e agradecidos, nin a temos en conta. é igual que facer castelos no aire, pero castelos de formigón armado, fumes, materiais tóxicos, chatarra moi contaminante e demais florituras para non ir en contra do tan proclamado "progreso". seino, claro que o sei, as voces din que ir en contra do progreso é ir en contra do sentido común (o máis frecuente, vulgar e tamén maioritario), ¿como imos facer cousa tal? a fin de contas, a terra tan só se laia un chisco de cando en vez subindo un algo a súa temperatura. que chove, pois poñemos impermeable e paraugas e veña a correr, coma sempre, sen deternos no importante; que fai sol, sacamos de chaqueta e ale,... ¿problema? ningún; pero logo non nos botemos a chorar cando os nosos castelos e demais construccións anexas que erguemos pensando na nosa fatua eternidade e no tan "adorado progreso" nos caian enriba e nos destrúan xunto co noso querido planeta, que farto xa da súa invisibilidade e do dano continuo que padece, se bote a tremer e non haxa médico para curalo.
pola miña banda, aínda que é pouco, procuro aforrar enerxía, reciclo (se me descoido, agora ata se envasa o dni) e se podo ir andando aos sitios prescindo do vehículo. son pequenas medidas, insuficientes, de acordo, pero é que tampouco sei qué máis podo facer.
en castellano
|
05.02.07 @ 14:30:44. Archivado en espichos de toxo
odio os golpes coa mesma intensidade con que odio a morte. golpes e morte son sinónimos. ambos son amantes da nada. a nada mora nesta casa. a casa está chea de golpes. a todas horas. a nada é a única intensamente amada, intensamente querida, intensamente sobornada. fica feliz con cada bater de porta, con cada ollada xélida da morte. antes aínda tiña un recanto no soto para a esperanza, dúas ou tres palabras alegres que fuxían polos buracos das fechaduras. mais as portas foran esquecendo que a madeira arde no lume e prenderan as chamas dun silencio tenebroso, atascado na gorxa, traspasado por un ferro de impotencia. e o silencio fíxose emperador da casa. lembro que foi entón que, sen querer, comecei a odiar. con cada odio ía esquecendo palabras como tesouro, amizade, respecto, esperanza. e a nada entrou triunfante polo limiar do absurdo. e a casa era toda súa. dende entón vivo prisioneira e non teño máis dereito que este odio intenso que atravesa o silencio, que fulmina a vida, que me corroe a cada golpe, a cada ataque de pánico, a cada iniciación á morte.
(texto publicado na revista periférica no verán de 2003)
case que tódolos días os xornais nos ofrecen unha panorámica do que consideran resaltable (polo motivo que sexa) dentro da nosa civilización. dentro das habituais noticias está o grupo da violencia que asolaga todo canto respiramos, con os seus distintos graos e intensidades (guerras, terrorismo, violencia escolar, etc.)
eu xa estou farta de pousar os meus ollos nas consecuencias de tanto odio, rancor, complexos de inferioridade e demais estados íntimos que teñen consecuencias no outro, ben sexa como individuo ou como colectivo.
hai uns días a un fulano de 70 anos ocorréuselle dar cabo á vida da súa compañeira de 66 (vaia compaña!!!!), a muller convivía co medo, co pánico, co silencio e cos golpes.
¡QUE ISTO PARE XA!, ¡QUE PARE XA!, ¡QUE PARE XA!!!!!!!
en castellano
|
05.02.07 @ 12:32:35. Archivado en espichos de toxo
é que se teña que regular un acto tan pracenteiro como a lectura. regular significa pór couto, guiar, establecer un vieiro para que o acto voluntario de ler se produza. digo que é triste pero tamén necesario. a conselleira de cultura, ánxela bugallo, manifestou onte a súa preocupación polo descenso nos índices de lectura en galego e a esperanza na lei do libro, que permita incrementalos.
para min unha boa opción para achegar o libro ás persoas é a creación de asociacións como a lonxa literaria de moaña, onde cada mes un grupo aberto debate ao redor dun texto na compaña do seu autor ou autora, que vai deglutindo os recunchos íntimos da creación. alí fálase, vívese a noite fóra da rutina cotiá, entrégase parte do que cada un é e póñense en escena mundos intelectuais e fragmentos de vida, de emocións, de mans abertas e tendidas. gústame a lonxa e bótoa en falta, a todos e cada un dos amigos que alí quedaron, e que cada mes abren as liñas e os sucos de mundos alternativos e válidos para vivir e soñar un chisco.
ademais de todo o traballo que conleva organizar as tertulias, de que cada quen se implique na lectura dos textos e que os traballen de forma concienciuda está a dificultade engadida de falta de medios económicos para sufragar, digamos por caso, as dietas do autor por mor dos gastos de desprazamento a moaña e outras incidencias que poidan xurdir. non estaría mal que a nova lei do libro contemplase este traballo desinteresado e axudase economicamente a que estos xérmolos de cultura se sigan producindo.
os índices de lectura dan idea do grao de desenvolvemento dunha sociedade, das súas posibilidades de crecemento e tamén da capacidade de comprensión e tolerancia co distinto. ese para min é un dos motivos polos que, nun lugar pouco lector, se deba intentar, dende as institucións, fomentar o acto de ler por máis difícil que sexa a tarefa, aínda que o ideal sería que en cada casa houbese algún libro non só para adornar a decoración do salón.
aínda así a min gustaríame saber como se vai incentivar a que alguén que non abriu unha folla en toda a súa vida se achegue a un libro... ¡difícil aposta!, ¡pero que sería de nós se non cresemos nas utopías!
en castellano
|
03.02.07 @ 12:22:50. Archivado en a autora
pertenzo á abondosa colleita "baby boom" do 67 que agardaba expectante o que ía
 acontecer en francia, en maio do 68. dalgún xeito medramos á sombra dos múltiples acontecementos que se producían dentro dun país suxeito a unha ditadura militar e a conseguinte apertura que naceu coa democracia, así que formo parte da sociedade da sustitución, onde dalgunha maneira pervive un mundo avocado ao esquecemento con outro máis dinámico e totalmente integrado nun "planeta globalizado"; eses son parte dos motivos que me levan a escribir, a reflexionar sobre a escrita e a sentirme totalmente de aldea, de calquera camiño, da miña raíz galega, para dende esa pequena fenda sentirme cidadá universal. dos meus partos literarios naceron ata o de agora tres libros rexistrados no mundo editorial cos seguintes nomes:
"Cascas de noz", Editorial Galaxia (2000)
"Precipicios", Francka editora (2002)
"Contrato temporal", Francka editora (2004)
soltar amarras
en castellano
|
|
Beatriz Dacosta
Contacto
