Dúas versións dun conto

24.02.07 @ 10:56:21. Archivado en Sobre el autor

Velaí dúas versións dun mesmo conto:
Se hoxe se me dera por inserir nun artigo o entrecomiñado que de seguido vou relatar, gustaríame saber qué pensaría de min, querido lector:
"... No se puede bajar la guardia. Que no nos vendan el cuento de la tolerancia cuando se trata de justificar la eliminación del castellano. En esto, y en otras cosas, yo defiendo la intolerancia. Así de claro. Porque hay cosas que no se pueden tolerar. Y con nuestro idioma no se juega."
De ser así, é de supor que a estas alturas estaría pensando que me volvín tolo. Ou cando menos, que a deriva crítica da que teño feito gala nos últimos tempos neste espacio, dende que me teño sentido decepcionado pola política que están levando a cabo algúns que -eu e moitos coma min- crimos que ían ter a capacidade intelectual e política para mudar e mellorar algunhas cousas, acabou por dexenerar de todo e que o que durante moito tempo foi unha defensa coherente da nosa idiosincrasia como pobo, acabara definitivamente por descubrirme a verdadeira cara de intolerante castelanista.
Supoño tamén que, se a súa perspectiva está instalada no vértice do triángulo -digamos- máis ancorado no nacionalista bloquista, nestes intres estaría botando improperios contra min por intolerante madrileñista.
"Mira este..., que enganados nos tiña. Do manido bilingüísmo harmónico fraguista, nada de nada. O que lle gustaría sería que o galego morrera definitivamente de inanición, e vía..."
Pero non... Afortunadamente, nin a frase é miña, nin está escrita orixinariamente en castelán, nin para a defensa do castelán como lingua de convivencia co galego, senón ó revés.
A frase literal, que recollín dun artigo de opinión, é a seguinte:
"Non se pode baixar a guarda. Que non nos vendan o conto da tolerancia cando se trata de xustificar a eliminación do galego. Nisto, e noutras cousas, eu defendo a intolerancia. Así de claro. Porque hai cousas que non se poden tolerar. E co noso idioma non se xoga."
Polo tanto, o seu autor nin é un intolerante castelanista, nin un madrileño (capital esteparia, como hai uns días lle escoitei definir a unha responsable de Adega) do PP. Nin Rajoy, nin Acebes, nin Zaplana. Nin sequera Paco Vázquez, nin Bono, nin Rodríguez Ibarra.
O seu autor, querido lector, é Bieito Lobeira. E sinceiramente, despois de lela, sentín un arrepío só de pensar na mera posibilidade de que este home poidera ser algún día conselleiro de Educación ou de Cultura.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.