Se eu me apelidara Franco

10.02.07 @ 11:16:30. Archivado en Sobre el autor

Se eu me apelidara Franco e fose un político nacionalista e de esquerdas, a estas alturas do partido tería un problema de conciencia.¿Que facer?, preguntaríame, se dentro duns meses os Villarino se convertesen ó vilariñismo, os Feijóo ó feixóoismo, os Dios ó deusismo, os Vega ó veiguismo, os Valladares ó valadairismo e os Aymerich á cofraría dos ”expósito” ou ”Da igrexa”, que era como lles puñan ós nenos cando carecían de apelido, porque dubido moito que este teña traducción.Se eu me apelidara Franco e por ter altas responsabilidades nacionais, me vira na obriga de tramitar a iniciativa parlamentaria que esta semana nos acaba de colocar doutra volta na picota madrileña, sen lugar a dúbidas que me vería abocado a unha complexa disxuntiva mentalista.Se, como bos políticos e para difundir o exemplo social, dentro duns meses tódolos meus compañeiros decidisen aprobar a inicaitiva e consentisen galeguizar os seus apelidos para porlle fin á salvaxe castelanización da que foron obxecto os seus pais, como consencuencia de seren fillos dos seus avós; e os seus avós herdeiros dos seus bisavós e así sucesivamente ata o secúlo IX ou X, que foi cando, segundo teño entendido, foron nacendo os apelidos; entón, qué debería facer eu -representante da voz popular- co meu apelido Franco, arrastrando como arrastra canda el -aínda sen ter ningún parentesco- un carro de bosta que a historia dificilmente dará borrado.Certamente, se eu me apelidase Franco e tivese unha mínima representación democrática institucional, por moi pequena que fose, visto por onde sopran os ventos do politicamente correcto e incorrecto e o nivel de cotidianismo que está acadando o revisionismo histórico, moi ó pesar de toda a rama familiar que por esa liñaxe me ligase coa historia, logo de pedirlle mil disculpas á miña nai por activa e por pasiva, e non sen deixar de dicirlle que ela non tería nada que ver con iso, que por moito que me transmitira ese apelido fatal, non deixou de ser unha magnífica nai e sempre lle seguiría querendo, acabaría facendo un acto de contricción e despoxaríame publicamente dese lastre nominal para que ninguén, ó meu través, se lembrase daquel ser aborrecente.Pero, afortunadamente, nin son político, nin teño representación institucional e, sobre todo, non me apelido Franco por ningunha das oito pólas que me ligan cos meus antepasados. Polo que non teño que facer nada do que dixen, nin pedirlle disculpas a ninguén por apelidarme Piñeiro Feijóo, que é como me apelido.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.