"L" de loito

10.02.07 @ 11:33:33. Archivado en Sobre el autor

Nunca souben -e a verdade é que tampouco me teño encargado de preguntalo- qué significado ten o “L” que lle colocan ós conductores noveis nos parabrisas traseiros dos seus vehículos.A foto do compañeiro Xesús Fariñas que o xornal de onte publicou en primeira páxina, aclaroumo definitivamente, se é que aínda me quedaba un resquicio de desinformación.Supoño que repararon nela. Pero se non, descríbolla eu:Nun primeiro plano, uns cantos metros por diante dunha morea de ferros mortalmente estampados contra un piñeiro, a foto recolle a praca branca con fondo azul que lle entregan ós conductores na autoescola ó mesmo tempo que Tráfico lle remite un carné que agora xa non ten nada que ver con esa sábana rosácea que aínda porta un servidor.Malia que a teño visto un sinfín de veces pendurada nos coches, tal e como dixen ó principio e seguramente tal e como lle ten pasado a vostede, nunca me parara a pensar por qué un ”L” e non un “N” de ”nóvel”, por por un exemplo, ou un “C” de coidado ou un ”P” de practicante ou precaución, por pór outros dous.Preguntareillo, pois, a quen o saiba, se é que algún lector informado ou do ramo da automoción non se adianta e me fai chegar primeiro a información.Omalo é que ó mesmo tempo que escribo, unha familia -e, con ela, unha poboación- estarán fendidas pola dor facéndose ducias de preguntas sen contestación mentres lle dan o derradeiro adeus a unha vida chea de vida que coma tantas voou na madrugada reventada pola senrazón.Unha hora inapropiada, unha velocidade impropia -seguramente- unha curva inoportuna e unha falta de destreza propia de alguén que aínda leva o “L” no parabrisas, foron os compoñentes, unha vez máis, para que se desencadeara unha traxedia que está desangrando á mocedade galega.Vaian por diante as miñas condolencias para esa familia de Avión que nunca máis volverá pasar por esa curva sen que se pregunten por qué lle deixaron o coche ó seu fillo quela noite, ou por qué tiña que estar chantada alí aquel piñeiro traidor.Vaia por diante tamén o meu saúdo a quen hoxe pode estar lendo este artigo tumbado nunha cama da Residencia Sanitaria, rebobinando traumaticamente qué foi o que pasou.É o que pasou foi que, unha fin de semana máis, Galicia volveu espertar agadañada polo “L” do loito que xenera ese cancro traidor que nos esgarra e que ten na xuventude, na madrugada e na carretera a súa máis traidora e asasina combinación.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.