Nin tanto nin tan calvo

10.02.07 @ 11:10:04. Archivado en Sobre el autor

O xornal de onte abordaba dúas informacións que nada tiñan que ver entre elas, pero que me levaron a relacionalas porque ámbalas dúas forman parte indisociable dese clima de paleto progresismo que temos que soportar nos últimos tempos a risco de -se se nos dá por defender o contrario- sermos chatados de carcas reaccionarios ou algo así.A primeira ten que ver con ese fuxidio movemento falso-tolerante a favor dos oídos islámicos que a alguén se lle ocorreu fundar no Carballiño para porlle fin á enlatada cantinela do Nadal, non fora ser que á ira de Alá se lle dera por reparar no mapa urbano da vila do Orcellón e lle mandara un kamikace enturbantado, montando nun ultralixeiro para porlle fin á “skyline” do Arenteiro derrubando a torre da Veracruz.A verdade é que xa tardaba a aparición pública dalgún pailán nesta provincia enarborando a bandeira de trapo da tolerancia mentireira e laicista, para darlle co mastro á historia e envolver no trapo a tradición que trascende con moito á vida e obra dos seus avós e na que, malia que lle pese, foi na que se criou.A segunda, como non podía ser doutro xeito, ten que ver con esa non menos airada reacción de resistencia cultural de esencia numantina, adobada de solemne tontería parlamentaria, que provocou nun voceiro do BNG o feito de que un guitarrista galego interpretara o himno na celebración do 25 aniversario do Parlamento, con aceno andalusí.Certamente, non me diga que non, querido lector. Non me negue que non constitúen dúas perlas marabillosas para porlle o ramo ó ano da memoria, e que ámbalas dúas xuntas, envoltas e cun laciño en coroación, non son dignas de seren colocadas no escaparate da pailán-progresía alumeadas con luces de neón.A primeira porque seguramente que non hai polo menos media ducia de razóns máis terrenais coas que poder apoiar a reticencia da institución a colocar uns -a miúdo molestos- altofalantes nas rúas de calquera vila.E a segunda porque, de novo da man dos mesmos, xurde a figura do Cid Campeador (el diría de Pedro Madruga) na defensa dos valores patrios, non vaia ser que a forza de seren tañidos con instrumentos foráneos nos contaminen e dentro de nada nos vexamos dicindo ¡ozú! ou arrancándonos por peteneras cando oiamos esgutiar a gaita de Carlos Núñez, ou Cristina Pato.¡Nin tanto, nin tan calvo amigos! Pois, por fortuna, a vida normal camiña pola rúa do medio de entre as contradictorias vereas que pisan estes dous.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.