A vía galega

10.02.07 @ 11:24:57. Archivado en Sobre el autor

Déronlle en chamar así cando, despois de asinar o compromiso de goberno, decidiron que un dos temas estrela desta lexislatura ía ser a redacción do novo Estatuto.Cando lles empezaron a preguntar pola fórmula que ía ser empregada para definírmonos como territorio, se a memoria non me falla creo que tanto o presidente coma o vicepresidente, aseguraron que Galicia non ía remedar a ninguén.Entón, ámbolos dous por serparado falaron do que deron en chamar “a vía galega”, que ía ser unha fórmula máxica na que teriamos cabida todos, tanto os que por lingua, historia, cultura e tradición cremos (como moi ben explica Castelao en “Sempre en Galiza”) que somos un pobo de seu que participa nun proxecto común con outros pobos de España; coma aqueloutros que pensan que isto é terra de labor sen marco algún que a deba significar coma tal dentro dunha coutada máis grande e ben definida.Mal pensaban eles e mal pensabamos nós, cando celebraron o bautizo, que certamente ía haber unha vía galega diferente a todas cantas vías de denominación se foron redactando por eses Parlamentos Autonómicos de Deus, e que esa vía nos levaría cara a terra de ningures.De calquera xeito, e sen pretender cargar a tinta das culpas dun xeito especial en ningún dos tres porque cada un ha ter a cuota-parte que lle corresponde, por moito que un non sexa divisible entre tres, gustaríame falar doutras dúas cousas: Unha que radica no terreo da escenografía e, polo tanto, no ámbito da simboloxía. E outra, creo que máis grave, que ten que ver coa lóxica da ilóxica na que a miúdo se move a política, que é o que fai que o administrado non alcance a entender uns códigos que mentres na vida diaria constitúen o “abc” das relacións humanas, ó trasladalos ós dominios da política xa non teñen o mesmo valor, ou viceversa.Digo isto porque se algo me chamou a atención na xa famosa mesa de tres patas do pasado mércores (a parte de se me antoxar -velaí a simboloxía- moita mesa para tan poucos papeis), foi comprobar que non había ninguén co cometido lóxico de levantar acta do que pasou alí dentro.Se ata para celebrar unha reunión dunha comunidade de veciños -e para que esta sexa válida- se precisa un secretario que recolla por escrito o abordado nas reunións, non lle parece -pregunto- cando menos incongruente que tres tipos se senten a decidir como se vai regular o futuro marco de varias xeneracións e non admitiran a ninguén que levantase acta e dera fe do que trataron, pero sen interesados filtros partidistas.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.