Un reto

21.11.06 @ 18:50:35. Archivado en Sobre el autor

A verdade é que ata este mesmo intre, cando me poño a escribir, non me tiña xurdido a pregunta e polo tanto non lle podo dar resposta, pero prometo trasladarlla ó delegado diocesano para a celebración da efeméride, o bon amigo Miguel Ángel González, co que comparto afectos e proxectos hai xa unha manchea de anos.
Eu non sei cándo e por qué motivo se celebrou en Ourense (se cadra habería que ampliar o territorio a Galicia, afastando os anos santos compostelanos), se é que se celebrou algunha vez, un ano xubilar con todo o simbolismo e solemnidade católica que lle dá o feito de ser concesión directa do Vaticano.
Quero dicir, con isto, que Celanova, a vila onde nacín e onde levo vivido prácticamente tódolos días da miña vida, acaba de botar a andar -tanto para os crentes, como para os non crentes- un ano que debería ter unha importancia vital para o seu futuro.
E digo isto porque o feito de que o pasado sábado participaran unha quincena de bispos e arcebispos e preto dun cento de cregos de moitas dióceses de Ourense, axuda a dimensionar a rede social que será convidada a buscar unha data para achegarse a Celanova e anovar as súas crenzas seguindo a estela vital dun home que representa un fito na vella historia de Galicia.
Un home como Rosendo Guterres, que naceu a carón do poder total, que probablemente exerceu o poder total dende os seus cargos como bispo e que, alén das consideracións cristiáns -nas que a min no me toca escudriñar-, un día decidiu viaxar á procura do silencio e atopou no val do río Sorga un lugar coñecido como Vilar para fundar un dos máis importantes mosteiros da Galicia emerxente daquela.
“Deixovos unha casa marabillosamente edificada”, escribiu o neto do conquistador de Coimbra no seu testamento. E tan marabillosa tiña que ser para que mil cen anos despois do seu nacemento, o legado que deixou aínda permaneza vivo ata o punto de ser quen de conseguir o beneplácito simbolista do Vaticano.
Unha casa marabillosa, sen dúbida, que evidencia a universalidade a escala que representa a fermosa alfaia de San Miguel e da que tódolos celanovenses debemos facer alicerce para encarar de fronte o noso futuro.
Hai pobos que nunca sairán nos libros de historia. Hai outros, sen embargo, que son historia en si mesmos. Celanova forma parte desta pléiade e esa ha de ser a “factoría”. Ese é o reto e por iso dunha vez por todas os celanovenses estamos obrigados a ver a historia coma a nosa industria.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.