O vello monstro castelán

06.11.06 @ 23:40:33. Archivado en Sobre el autor

Leo que as asociacións de escritores galegos, vascos e cataláns reuníronse esta fin de semana en Pamplona para celebraren o 23 encontro ”Galeusca”, en lembranza daquel vello pacto que promovera Castelao, mediados os anos corenta, para tratar de facer causa común política e cultural contra ó abafante centralismo que presidía a man aborrecida e totalitaria do franquismo.
Leo que se xuntaron para afondar sobre a influencia do tabú na creatividade literaria e sei que redactaron un manifesto que non logrei ler malia que andei á súa procura na Rede.
No transcurso desa esculca si topei, sen embargo, que a Asociación de Escritores en Lingua Galega organizara a mediados do pasado mes de outubro un simposio -o segundo- que baixo o título de “Letras na raia”, tivo lugar ós dous lados do Miño, concretamente en Vilanova de Cerveira e Goián.
Sen pretender incordiar, pero tratando de reflexionar sen falsos tabús que me pexen os dedos e non me permitan escribir certas palabras porque poidan ser consdieradas política -ou intelectualmente- fóra de lugar, ademais de pensar unha obviedade, é dicir, ademais de preguntarme -cada vez que escoito falar dun encontro deste tipo- por cál será o idioma no que farán as súas intervencións comunicativas, mesmo no que redactaron o comunicado ou no que habían seren guiados nos diversos percursos turísticos... Repito, sen ter a intención de ser incordiante (entre outras cousas porque nestes intres estou exercendo de escritor en lingua galega, cousa que como ben sabe, querido lector, fago habitualmente), tanto a primeira coma a segunda información leváronme a facerme algunhas preguntas.
¿Obviando a presencia dos escritores en lingua castelá non se estará cometendo o mesmo pecado capital que foi cometido tempo atrás con estas tres linguas, ó negarlle a lexitimidade que daquela lle negou o réxime oprobioso ó galego, ó vasco e ó catalán?
¿Por qué un simposio para falar sobre a relación dos escritores galegos cos do Norte de Portugal e non outro entre galegos e casteláns, ou -digo máis- cos asturianos, que nos son curmáns?
E, xa para rematar, ¿por qué dende as asociacións de escritores non se promove un encontro de escritores dos pobos ibéricos?
¿Non sería máis interesante, formativo e intelectual iso ca seguir coa teimosía de demonizar ó vello mostro castelán, ese do que, para ben ou para mal, todos temos que botar man cando queremos entendernos cos demais?

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.