Outra Cidade da Cultura

04.11.06 @ 11:49:16. Archivado en Sobre el autor

Creo que xa o teño contado. En calquera caso, vouno repetir porque axuda a demostrar que falo con coñecemento de causa e con documentada idea.
O día que tiven o primeiro contacto visual con ela andaba polos catorce anos.
Viaxabamos dende o centro de Gijón, meu pai e mais eu, e cando saímos da cidade, ó ver aquela inmensidade pétrea (logou souben que era o edificio máis grande de España), pregunteille ó taxista que nos levaba ata alí: “¿Y ese edificio tan grande, qué es?”.
Creo que naquel asturiano ó que empezaba a acostumárseme o oído, contestoume con un: ”Esu ye p’a onde vas tu”.
Logo, cando o coche atravesou o portalón de entrada e me vin naquela praza que multiplicaba por cinco ou seis a da miña vila, dixen para min: “¡ordiá, onde me fun meter!”. Pero a cousa xa non tiña remedio e cando me decatei levaba alí seis anos da miña vida.
Evidentemente se digo que durante todo aquel tempo non chorei, non estranei e non xurei en arameo por estar alí, mintiría.
Ora ben, se non recoñezo que tamén alí vivín intres felices. E se non digo que, ollando para atrás, estou agradecido por ter pasado eses anos á sombra daquela vertixinosa torre, sería inxusto comigo mesmo porque aqueles seis anos, cos seus días e as súas noites, cos seus invernos e as súas primaveras, coas súas estadías de meses interminables engaiolado entre aquelas inmensas paredes, e con tódalas viaxes de ida (tristes) e de volta (alegres) que tiven que facer, axudaron a facerme como persoa e sentaron as bases da formación intelectual que hoxe camiña no fardel das miñas ideas.
Cando decidín porlle fin a miña estadía na Unviersidade Laboral botei algúns anos sen volver e, coma outros moitos ex-alumnos, volvín cando me casei, para ensinarlle á miña muller onde chegaban as súas misivas e cómo eran aquelas cabinas en ringleira dende as que mantiñamos conversas entrecortadas porque non tiñamos palabras para expresar a dor xuvenil das nosas afectivas eivas.
Logo volvín con relativa frecuencia e cada vez con máis desazón ó ver cómo aquel fermoso edificio ía sendo estigmatizado e condeado ó esquecemento pola sociedade gijonesa.
Estes días entereime de que o están transformando na Cidade da Cultura de Asturias e, como inquilino que fun, sentín unha felicidade serea porque milleiros de españoles -e ducias de ourensáns- que hoxe axudamos a soster o país, cando o tempo era conxugado en futuro, pero incerto, case sen saber, aprendemos a amar a liberdade nela.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.