Desde Monrovia

28.10.06 @ 10:33:29. Archivado en Sobre el autor

Probablemente non me crerá se lle digo que nantronte botei algo máis dun cuarto de hora falando con Monrovia. Primeiro -se é que non ten o mapa do mundo moi actualizado nas ideas- é posible que se faga esta pregunta: ¿Onde é que está Monrovia?. E logo, tamén entra dentro da lóxica que se cuestione: ¿Pero, e qué coño se lle perdeu a este aí embaixo?.
E non é que se me perdera nada, pero por alí anda, dende hai algo máis de dous anos, un galego con ascendencia familiar ourensá, concretamente de Celanova, e que forma parte do staff de seguridade da ONU.
Chámase Jorge Baliña Sabucedo e el mesmo é unha pequena ONU galega, xa que aínda que naceu en Monforte, actualmente ten a súa residencia galega en Vilagarcía de Arousa e, como dixen denantes, parte da súa familia materna ten a súa torgueira asentada na Terra de Celanova.
Pero, ademais, á súa muller naceu na Angola, o primoxénito, hai oito anos, en Newark (EEUU), o segundo no mesmo Belén no que naceu Xesús hai agora vinte séculos, e o terceiro, hai tan só dous anos, ó pé da ría de Arousa.
Pero todo iso e algo máis poderá lelo, se ten vagar, querido lector, nunha entrevista que será publicada na revista Auria.
A conferencia xirou, polo tanto, arredor dunha conversa preparatoria e introductoria da que logo habemos manter por correo electrónico, para que, xa máis de vagar, nos poida explicar a vostede a min, qué fai un galego de 36 anos, de xefe da Unidade de Protección da ONU en Liberia, coordinando un colectivo humano formado por 600 civís e 15.000 militares, o dispositivo máis importante -segundo me dixo- que ten nestes intres a ONU desprazada polo mundo.
Ademais de indicarme algúns apuntes de cómo foi a súa traxectoria por lugares tan dispares como Mozambique, Angola, Timor, Jerusalén ou Liberia, tamén me informou do ofrecemento que agora ten -despois destes dous anos pasados asesorando ó goberno de Ellen Johnson Sirleaf, a primeira muller presidenta dun país en África- para viaxar a Haití ou a Irak, dous dos lugares máis conflictivos do mundo.
Pero, de todo canto me contou, o que máis me chamou a atención foi cando me falou dalgún momento no que sentiu vergoña de ser español. Foi cando viu a foto das Azores e todo canto o aznarismo representou despois.
Certamente, nese intre sentín envexa -sana, pero envexa- por ter sido quen de ter a súa autoridade e sobre todo a súa perspectiva para poder ter berrado o mesmo naqueles intres dende esta xanela.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.