Mais o lume que alampea ...

17.10.06 @ 09:10:01. Archivado en Sobre el autor

Reza na campa do sártego granítico de Celso Emilio unha lenda dabondo coñecida, que dí: “Mais o lume que alampea xamais o veredes morto...”
É, este epitafio, un fragmento duns versos que o poeta de Celanova publicou no libro “Cemiterio privado”, baixo o título “Nota necrolóxica”, e co que lle quixo dar resposta satírica a un falso ruxe-ruxe que correu por Galicia cando el vivía en Caracas e polo que o daban por morto.
Di, o quinteto completo desta parte do poema: “Pode o corpo ser vencido,/ pode o dereito ser torto,/ mais o lume que alampea,/ mais o lume que alampea,/ xamais o veredes morto”.
É, sen dúbida, unha fermosa frase, digna dun grande amasador de fermosas palabras rimadas como foi o autor da “Longa noite de pedra” que personaliza o camposanto de Celanova. Un camposanto onde se poden ler un bo feixe de dedicatorias senlleiras, que darían, sen dúbida, para enriquecer unha antoloxía (que, por certo, non sei se está feita) lapidaria dos camposantos galegos.
E é unha peza literaria que me dá pé para falar dunha iniciativa que vai ter lugar o día 27 en Redondela, promovida por unha asociación intermunicipal que preside o alcalde desa vila e onde Ourense debería contar cunha abondosa representación institucional, non en van, se cadra algunhas das mellores ou máis intelixentes adicatorias para o máis alá, feitas en galego, están nalgún dos seus cementerios.
Lembro nestes intres, sen ser quen de repetila, a longa disertación que deixou escrita Ben-cho-sey e que repousa sobre os seus restos no outeiro-santo de San Francisco.
Pretenden, os alcaldes destas terras redondeláns, conseguir convocar a un número significativo de institucións municipais que avalen co seu compromiso e coa súa presencia unha declaración -en positivo, é dicir, sen ningún tipo de coacción nin obrigas lexislativas que non levan a ningures- dos Concellos galegos para tratar de promover que os cemiterios que se espallan polas máis de 3.700 parroquias sexan simplemente unha extensión lóxica dunha sociedade que viviu tradicional e fundamentalmente en galego e, sen embargo, a súa perpetuación na intrahistoria quedou ou quedará escrita noutro idioma que a miúdo soamente utilizou dun xeito totalmente ocasional.
Superada a fase da -digamos- manipulación política da iniciativa que tanto alporizou en Madrid, o seus mentores desexan retomar o asunto para que o lume que alampea -é dicir, o noso idioma- xamais o vexamos morto.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.