A universalidade dun poeta

10.10.06 @ 10:39:44. Archivado en Sobre el autor

Faláballe esoutro día, querido lector, de que a miña visión andaba, cando escribía, alumeada pola branca luz da fermosa vila de Moguer, alí onde a sociedade onubense se dispón a celebrar próximamente o denominado “trienio juanramoniano” para conmemorar, non só o cincuentenario da concesión do Premio Nobel ó seu fillo universal, senón tamén o centenario de Zenobia -a súa muller-, e unha outra efeméride que non lembro arestora.
Faláballe diso e da conexión que había entre Juan Ramón Jiménez e Curros Enríquez, que vai un pouco máis alá -segundo estudiou, hai tempo xa, o profesor Alonso Montero, que tamén creo que abordou Carlos Casares e posteriormente o profesor Elisardo López Varela- do libro de “Platero”, posto que, segundo afirma o profesor de Ventosela, o Premio Nobel chegou a exercer de traductor do poeta de Celanova e por iso, dende hai algún tempo andan a procurar na súa Casa Museo a devandita traducción para que unha copia poida vir parar á Casa dos Poetas.
Pero, máis que do labor de traductor do creador de “Platero”, o que quero é axudarlle a ler -se é que aínda non leu- aquela pasaxe onde o melancólico Juan Ramón se lembra de Curros Enríquez da man dun dos seus máis sentidos poemas. Faino no capítulo XVII do libro, lembrando a “El niño tonto” e di así:
“Siempre que volvíamos por la calle de San José, estaba el niño tonto a la puerta de su casa, sentado en su sillita, mirando el pasar de los otros. Era uno de esos pobres niños a quienes no llega nunca el don de la plabra ni el regalo de la gracia; niño alegre él y triste de ver; todo para su madre, nada para los demás.Un día, cuando pasó por la calle blanca aquel mal viento negro, no vi ya al niño en su puerta. Cantaba un pájaro en el solitario umbral, y yo me acordé de Curros, padre más que poeta, que, cuando se quedó sin su niño, le preguntaba por él a la mariposa gallega:
Volvoreta d’aliñas douradas...
Ahora que viene la primavera, pienso en el niño tonto, que desde la calle de San José se fue al cielo. Estará sentado en su sillita, al lado de las rosas únicas, viendo con sus ojos, abiertos otra vez, el dorado pasar de los gloriosos”.
A referencia, como creo que xa dixen o pasado sábado, ten que ver co poema “Ai...” no que Curros Enríquez canta, laiándose, da morte do seu fillo Leopoldo.Velaí, pois, un exemplo máis de como a universalidade dun escritor vai sempre moito máis alá da dimensión social que poida ter no mundo unha determinada lingua.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.