Arranxar o mundo

19.09.06 @ 08:39:12. Archivado en Sobre el autor

Cando me ía por a escribir sobre outra cousa, recibín un correo electrónico ( a min gústame falar de correos electrónicos, ou dixitais, e non de e-mails) que me fixo mudar a opinión de sotaque.
Andaba barallando eu sobre se debería explicarlle ou non, ó lector que non me puido ler na Rede, por qué falei esoutro día da inoportuna presencia dunha estrela de cinco puntas nun cartel; se tiña agullas e fío para calcetar unha opinión máis ou menos crítica sobre a incorporación do PP de Galicia ó mundo pseudofestivo -e noutrora tan molesto para eles- das manifestacións -como fixo nantronte no obradoiro- e sobre cómo, ó mesmo tempo, foi analizada esa manifestación por aqueloutros para os que a rúa semella agora ser unha alfombra; ou sobre as vantaxes que conleva casar cunha diputada do PP, pois ademais de aportar unha boa cesta mensual á caixa común do matrimonio -alén doutras vantaxes inherentes ó desposorio-, ás veces leva de seu méritos engadidos tales coma a posibilidade de ser alcalde dun Concello, sexa ou non sexa un orixinario del.
Andaba eu a cabilar sobre estes pormenores, cando un correo electrónico remitido por Marcos Valcárcel nos “autoconvocaba” a 23 ourensáns a unha tertulia para o próximo venres, co fin de porlle o ramo a esa “mesa de dez” que eu e máis o meu amigo anónimo anduvemos a artellar -sempre no campo da teoría- e que Marcos Valcárcel soubo trasladar ó eido das cousas tanxibles, botándoa a andar de contado co mesmo entusiasmo práctico co que nós a tiñamos cabilado, pero sen lograr ir máis alá.
Entón, unha vez recibín a mensaxe, decidín que era mellor non “queimar” eses e outros temas poisbles, todos eles dabondo atractivos para seren debullados por dez, quince ou vinte cabezas con boa parte do seu disco duro libre para pensar, e unha vez debullados podermos sacar unha conclusión conxunta que de seguro será moito máis coherente e sagaz cá que poidera deixar escrita eu nestas oitenta e pico liñas, a miúdo insuficientes demais.
Velaí, pois, en qué curto prazo de tempo, aquilo que non era máis ca unha especie de disertación xornalístico-filosófica sobre o cotián (unha brincadeira, dixen) se vai transformar nun pequeno foro onde a confrontación civilizada de ideas e o debate cívico sobre as mesmas nos vai axudar ós que alí nos deamos cita a ver o espacio político e social que nos rodea con algún ollo máis.
Evidentemente, non é o noso obxectivo arranxar o mundo. Ora ben, seguro que tampouco o imos derramar máis do que está.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.