Palabras para un limiar

12.09.06 @ 00:43:24. Archivado en Sobre el autor

“Benquerido Antonio: Aínda que sei que me queres ben, non me negarás que é grave a acusación esa de ser racionalista... ¿Cantos deles acabaron nas lapas da intransixencia..?
Non era intención miña que as verbas che soaran a consello... Nin moito menos a rendición... Pero non sei... Dende hai tempo non teño claro que mereza a pena tentar dialogar, confrontar ideas ou razóns con aqueles que non as escoitan, e se as escoitan non as as comprenden, e se as comprenden non as toleran.
É imposible dialogar con eles, simplemente porque non queren dialogar... É máis, ultimamente dáme a sensación de que moitos dos temas que a algúns nos parecen importantes, son coma nubes de fume das que só uns poucos falamos... Que só entre nós nos escoitamos... Respectándonos todos moito, iso si... (¡Tantos anos para volver o estoicismo!).
Tampouco sei se esa obsesión pola verdade das pequenas cousas, por concentrármonos en dar pequenas perspectivas da gran verdade, merece a pena... Se cadra, como sociedade civil debiámonos sentir obrigados a levantar a vista e mirar algo máis alá ca onde temos os pés (...a cotío dende unha perspectiva curtoprazista).
¿Por qué non ollar máis alá das pelexas tácticas e concentrar os nosos esforzos noutros aspectos de maior percorrido, que lle afecten e lle interesen a máis xente. Que incidan nas súas vidas, no futuro de todos nós e dos que seguirán despois de nós...
Non sei..., creo que se está a traballar coa axenda equivocada. En calquera caso seguiremos a falar... En calquera caso... Unha aperta moi forte é animo. E, cómo non, gracias polas verbas agarimosas e inxustamente eloxiosas.
Por certo... ¿Como vai esa mesa de dez...? ¿Seremos quen de mesturar xente de perfil diverso?...”
Velaí as palabras que lle pedín emprestadas nantronte ó meu amigo, (promotor da “mesa de dez” da que falaba o pasado sábado), para compartilas con vostede, logo de que mas fixera chegar a xeito de reflexión provocada pola miña reflexión primeira.
Velaí unhas palabras emprestadas que nos han servir de limiar para botar a andar unha idea que levabamos postulando longo tempo e que agora conta xa con outros pés tan entusiastas coma os nosos para poder soster en equilibrio a “brincadeira”.
E velaí, de paso, as dúbidas que un sector da sociedade civil de pensamento libre está a contemplar no horizonte e que nós trataremos de confrontar para despois -peneiradas- ilas facendo públicas.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.