Só con que fora un...

30.08.06 @ 00:05:08. Archivado en Sobre el autor

Só con que fora un, xa sería merecente dun mural, dun monolito ou de calquera fito para que a historia non esquecera por un momento só o acontecemento da insidia.
Vaia pois, por diante o meu saúdo público a unha iniciativa que comparto no fondo -aínda que non nalgunhas formas- e coa que pretenden devolverlles a palabra a aqueles que pronunciaron as derradeiras -probablemente os derradeiros berros- ó leste, ó sur e ó solpor de onde o domingo ergueron un mural no Alto do Forriolo.
Enmárcase o acto dentro do “Ano da memoria” decretado pola Xunta para este aniversario da II República e coa memoria histórica de por medio andan a conversar estes días os compoñentes da Asociación Arraianos, moitos dos cales -os que son, sábeno ben- contan de vello coa miña estima e o meu afecto.
E xa que de memoria histórica -e non de magnificación histórica- se está a falar, gustaríame dedicarlle hoxe este artigo a quince homes e unha muller -nove deles descoñecidos- e os outros sete: Gumersindo Araujo Sousa, de Entrimo; Celso Pérez Enríquez, de Poulo; Eduardo Villot Canal, de Ourense; Julio González, de Cexo; Eloy Romero, de Vilardevós; Silvio Torres, do Couto, e Amadeo López, de Beiro, cos que hai algúns anos me “topei” cando andei no inquérito de saber algo sobre uns acontecementos tan instalados na memoria popular da Celanova da miña infancia como foron os asasinatos acontecidos nas gabias do Furriolo; pois eses quince homes máis esa descoñecida muller -e non outros- son os documentados protagonistas desta homenaxe colectiva que os “arraianos” lles están a facer.
E digo que son quince homes e unha muller porque ó fio dos actos, tódolos xornalistas están a falar “dos centos de fusilados” no monte do Forriolo. E xa que de memoria histórica se trata, non hai mellor xeito de facer xustiza coa memoria histórica ca contar a historia verdadeira. E a historia verdadeira é a historia documentada (remito neste intre ó lector ó excelente traballo de Julio Prada “Ourense, 1936-1939. Alzamento, guerra e represión”) e non a que por cuestións traxicamente lóxicas, durante os anos da inquina e do medo poido magnificar a literatura e a memoria popular.
Repito. Só con que fora un o home ou a muller que caera asasinada no Corgo de Sorga, na Munía, nas terras da Lampaza ou na Poza das Ras (gabias todas elas do monte do Forriolo), xa sería dabondo para que a historia non parara de berrar. Ora ben, manipulando a historia tampouco se lle fai un ben á súa memoria nin ás xentes de hoxe do lugar.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.