Unha pregunta

17.06.06 @ 14:18:38. Archivado en Sobre el autor

Hoxe é xornada de reflexión para uns seis millóns de españois, unha parte deles galegos de orixe, fillos de galegos ou netos de galegos en idade de ir votar.
É posible que para a meirande parte o sábado transcurra coma un día máis, pensando nas cousas cotiáns, na vida familiar, en cómo pasar a xornada de lecer... En fin, sen pensar na disxuntiva pola que se terán que decantar mañá domingo cando vaian -se é que van- ó colexio electoral a introducir o papel co “sí” ou co “non”, ou meter o sobre só na urna, e decidan en comandita popular cómo se queren organizar para as próximas décadas.
Mentres, os políticos de turno, eses que durante os dous últimos anos dedicaron os seus esforzos para-intelectuais en volvernos tolos, amosarán a súa faciana máis amable deixándose retratar en entrañables estampas familiares e recuperando as cordas vogais para poder berrar de novo grandilocuentes discursos de futuro dictados polo escrutinio electoral.
E a carón de todos eles estaremos pendentes os outros 38 millóns de españois que hoxe non temos por qué reflexionar, asistindo a un “espectáculo” no que, do mesmo xeito que acontece nun partido de fútbol, só poderemos participar como espectadores, malia que do resultado final do seu “partido” dependa en boa medida o guión da nosa propia historia, xa sexa xuntos pero por separado -que din os albaceas do federalismo- ou separados e por separado -que dirían os agoreiros da patria dividida-.
Evidentemente, se dixera que a min nin me vai nin me ven mintiría, pois, coma sempre, segundo zoe a tramontana catalana logo caerán as augas no resto de España. Isto ven sendo así dende que os tempos son tempos, ou dende que “o problema catalán” existe, que diría Ortega y Gasset.
Por certo, non hai moito lin un libro titulado “Dos visiones de España” onde se reproducen senllos discursos do propio Ortega y Gasset e de Manuel Azaña realizados o 13 de maio de 1932 con motivo do debate sobre o Estatuto catalán da República. E abofé que debería ser libro de cabeceira para tódolos políticos de aquí e de acolá que ó pronunciar a palabra Estatuto semella que se lle acende unha aureola divina coa que pretenden iluminarnos o futuro.
Son discursos antagónicos ámbolos dous, pero dotados dunha actualidade que abraia (evidentemente, salvando as infinitas distancias intelectuais que os separan de Acebes e Pepe Blanco, poñamos por caso) e onde xa daquela aboiaba unha pregunta: ¿Será ésta, a estación final?.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.