Bieito Ledo: Un exemplo

30.05.06 @ 00:37:46. Archivado en Sobre el autor

A primeira vez que escoitei iso de “Cultura é todo aquilo que queda cando todo se esquece”, escoiteillo a el. Logo escoiteino noutros foros, polo que é posible que o adaxio xa andara denantes noutros beizos. Pero nos del -unha mañá de estío ás portas da parroquial de Trasalba- colleron un significado especial e, sexa de quen sexa o alumeado pensamento, para min sempre será da súa autoría porque define moi ben a súa propia perspectiva.
Lembreime disto e doutras moitas conversas con el o pasado sábado pola mañá cando lin que o Concello de Xunqueira de Ambía acaba de nomealo fillo predilecto.
Lembreime disto e dunha promesa pública que tamén comprometera o pasado sábado no senso de reflexionar sobre o foro “o galego en positivo” que nos ten proposto Marcos Valcárcel, e coa que non cumprín porque as liñas viraron cara unha anécdota persoal que no fondo tampouco ten máis trascendecia cá da mera anécdota.
Retomo, logo, agora a débeda adquirida de reflexionar sobre cómo, ó meu sentir, debemos enfocar o noso compromiso -máis ca co idioma- co noso propio xeito de ser e de exercer de galegos, lingua incluída.
E fágoo aproveitando a leda conxuntura que me brinda o Concello de Xunqueira de Ambía ó recoñecer publicamente a Bieito Ledo, porque se tivera que trasladar ó mundo dos feitos, as palabras coas que me gustaría explicar cómo creo eu que se debe traballar en positivo a prol do galego, eses feitos, resumidos, terían moito que ver -mellor dito, terían todo a ver- coa longa biografía profesional, social, intelectual e en resumo vital que dende a súa aldeíña natal ata o seu Vigo adoptivo ten escrito cada día dos seus días, Bieito Ledo.
Outra vez díxome que a miúdo os que andamos polas vereas deste mundo chamado pretenciosamente cultural somos demasiado endogámicos, autoconvencéndonos a nós mesmos de cousas das que xa estamos convencidos e sen decatármonos de que á nosa beira -en paralelo- camiña unha sociedade á que, máis que convencer, temos que gañala para un proxecto de país, pero de forma intelixente.
Abondosas son as mostras e inxentes os compromisos propios que el ten asumido para exercer esa docencia de país. E para elo non hai máis que botar man dun tomo calquera da Enciclopedia Galega Universal, porque só un home que cree firmemente -e en positivo- en Galicia e no seu futuro é quen de hipotecar a súa vida en tan exemplar empresa.