SUPERAR OS PUNTOS SUSPENSIVOS

01.05.12 @ 23:02:12. Archivado en Sobre el autor

Se ó chegar ó remate desta columna, saca a conclusión de que o que fixen foi xustificar un só de tódolos recortes, tesoirazos ou como lles queira chamar, que está levando a cabo a Administración, entón é que non me souben explicar, porque o último que desexo é dar a entender que son masoquista e que cada vez que me dan un pau nas costas disfruto coa dor inicial e posteriormente coa marca que me poida deixar o pau, pois, como sufridor que son -tamén- de todas e cada unhas das decisións restrictivas que ven aplicando o goberno central e que provocan en fervenza outras decisións das administracións autonómicas e locais, non podo menos ca sufrilas (berrando a brazo partido ou en silencio), igual que as sufre vostede e tódolos demais.
Agora ben, a dúbida que me corroe cando vexo ós actores a demandar un status de excepcionalidade para o seu colectivo, ós mestres a reivindicar a súa propia personalidade, ós médicos a denunciar a máis que posible perda da calidade sanitaria e ós sindicatos (entre outros moitos sectores sociais) a alertar sobre a perda de dereitos sociais e laborais conquistados hai máis de trinta anos, repito, a dúbida que me corroe (e que no canto de protestar me leva a un estado emocional de resignación que no fondo repudio), é por qué non aparece ninguén que lle diga ó presidente do Goberno o seguinte: "Señor Rajoy, non suprima os investimentos, non recorte a educación, non mingüe a sanidade, non nos fenda dunha navallada os dereitos laborais, non nos suba os impostos..., porque hai outra forma de gobernar, que é esta: (...)"
O malo é que ata o de agora non din atopado a ninguén (xa sexan voceiros dos outros partidos políticos, as voces máis autorizadas da clase sindical, os líderes de opinión dos medios máis críticos, e nin sequera ós máis prestixiosos economistas), que sexan quen de superar estes puntos suspensivos, cousa que me leva desgraciadamente a pensar en que, se cadra, o que pasa é que non hai alternativa e que non nos queda máis remedio ca esnafrarnos a velocidade reducida para que o zafanazo sexa máis pequeno ou acelerar a tope para que o golpe sexa tan grande que quedemos tan "groguis" do zambombazo que non nos enteremos de nada ata que nos empecen a reanimar.
Non hai moito tempo, no contexto dunha conversa de bar, exemplificáballe eu a un amigo o seguinte: Hai agora un ano eramos coma un tren que, sen maquinista á fronte, se dirixía cara o precipicio. Agora chegou o "maquinista de la general" e decidiu cambiar a agulla sen saber moi ben cara qué vía nos debe encarar. Probablemente nos leve cara outro precipicio un pouco máis alonxado. Pero, polo menos, vainos dar tempo a pensar. Outra cousa é que esteamos en condicións de pensar.

Hacer comentario • Trackback (0)

Un libro en La Habana

19.02.08 @ 16:58:30. Archivado en Sobre el autor

A actualidade cultural galega ten estes días epicentro en La Habana, capital da memoria individual e colectiva (un meu avó traballou, alá polos anos vinte, na bahía de Guantánamo, cando xa os americanos eran donos dela, pero ben antes de que se fixera tristemente famosa polo penal que hoxe acolle no seu interior) e lugar de referencia, polo tanto, para aquel que queira saber algo da historia contemporánea de Galicia e dos seus símbolos.

>> Sigue...

3 comentarios • Trackback (0)

Estimada María:

19.02.08 @ 16:55:41. Archivado en Sobre el autor

Escríboche esta carta aberta -que é moi posible que nunca leas- no idioma natural no que me movo de cotío, que é o mesmo có que con máis ou menos tino vimos utilizando dende que o tempo é tempo e sen ningún conflicto, unha xeira inxente de galegos.
Escríboche, malia que a estas alturas (a actualidade é tan caníbal que o debulla todo a tal velocidade que a miúdo só nos permite falar dos desperdicios) semelle que estas letras carecen de sentido.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Perder o Norte

05.03.07 @ 23:39:28. Archivado en Sobre el autor

A miúdo dame a sensación de que estamos a perder o Norte. Eu non sei se é
polo andazo do cambio climático, se por culpa de Zapatero se por culpa de
José María Aznar ou se por culpa propia de nós mesmos, o caso é que tanto
nos xornais coma nas emisoras de radio desas que chaman de "tirada ou de
alcance" nacional, un le e escoita cousas que levan a calquera a crer
seriamente que os españois en xeral e os galegos en particular andamos un
tanto desvariados, coma se un exército de moscas fixeran tolear a agulla da
brúxula que nos leva cara un futuro que xa non somos quen de valorar cara
onde vai.

>> Sigue...

3 comentarios • Trackback (0)

Ideas para un edificio

04.03.07 @ 14:09:42. Archivado en Sobre el autor

O pasado mércores non puiden ir á tertulia do Liceo, porque non teño o don da ubicuidade. Leo, sen embargo, na páxina de Marcos Valcárcel que a chamada tivo éxito e aquela mesa de dez que eu propuxera hai uns meses acaba de ir un paso máis alá có de reflexionar en voz alta sobre os problemas da capital.
Ata hoxe non tiven tempo, polo tanto, de sumarme ás voces amigas que reclaman un espacio cultural no céntrico edificio do antigo Banco de España. E fágoo aquí e agora, para que quede constancia pública de que eu tamén creo que un edificio así, nun lugar así e nunha cidade así, debe ser adicado a outra cousa que non sexa almacenar os planos que controlan as propiedades urbanas e rurais dos ourensáns, pois para iso vale ben calquera outro recipiente situado en calquera outro lugar.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Ordeno e mando

27.02.07 @ 00:10:11. Archivado en Sobre el autor

Anda a circular pola rede e polos principais xornais de Galicia -incluido, evidentemente, este- un episodio que supoño que carece de parangón na democracia galega e supoño que na das outras terras desta España autonómica que todo o soporta e todo o tolera.
Resulta que un alto cargo da Vicepresidencia (¿tal vez haberá que empezar a dicir “Vicepresidenza”?) -mellor dito, un altísmo cargo porque disque é o verdadeiro ideólogo da mesma- andou a raspillar as letras que sobre un cristal instalaran uns operarios para engadirlle os termos -legais- de “igualdade e benestar” á palabra “Vicepresidencia”.
O balbordo que se montou seica foi de órdago, que diría un xogador de mus, e o enfrontamento e as presumibles ameazas e descalificacións que o alto cargo -secretario xeral de Relacións Institucionais da Vicepresidencia, para engadirlle máis morbo ó sucedido- lle proferiu, tanto ós operarios coma a un grupo de policías, acabaron no xulgado.

>> Sigue...

1 comentario • Trackback (0)

Dúas versións dun conto

24.02.07 @ 10:56:21. Archivado en Sobre el autor

Velaí dúas versións dun mesmo conto:
Se hoxe se me dera por inserir nun artigo o entrecomiñado que de seguido vou relatar, gustaríame saber qué pensaría de min, querido lector:
"... No se puede bajar la guardia. Que no nos vendan el cuento de la tolerancia cuando se trata de justificar la eliminación del castellano. En esto, y en otras cosas, yo defiendo la intolerancia. Así de claro. Porque hay cosas que no se pueden tolerar. Y con nuestro idioma no se juega."
De ser así, é de supor que a estas alturas estaría pensando que me volvín tolo. Ou cando menos, que a deriva crítica da que teño feito gala nos últimos tempos neste espacio, dende que me teño sentido decepcionado pola política que están levando a cabo algúns que -eu e moitos coma min- crimos que ían ter a capacidade intelectual e política para mudar e mellorar algunhas cousas, acabou por dexenerar de todo e que o que durante moito tempo foi unha defensa coherente da nosa idiosincrasia como pobo, acabara definitivamente por descubrirme a verdadeira cara de intolerante castelanista.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Reaccións

20.02.07 @ 00:53:05. Archivado en Sobre el autor

Que o asunto do “iísmo” é algo que lle repatea a moita xente, non o vou descubrir eu a estas alturas.
O feito de terme postulado como un adiantado altofalante dunha iniciativa que está a levar a cabo a Fundación dos Premios da Crítica, valeume para que me remitiran algúns comentarios de apoio á iniciativa que quero simbolizar neste que reproduzo -de forma anónima, evidentemente-, porque di moitas cousas que eu deixei por dicir:
“Noraboa pola iniciativa.
Xa era tempo de denunciar esta falta de respecto pola lingua. Son un deses que esta farto de escoitar falar ós trapelos (xente que non mamou a nosa lingua e que colleu conciencia -viron a luz!- na Universidade ou cando chegaron á política) falando co “i“, co “ao“, “he dito“, etc.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Manifesto polo "e"

17.02.07 @ 10:12:39. Archivado en Sobre el autor

Se vostede fala galego dende que aprendeu a dicir nai, non só non cometerá a aberración lingüística da que lle vou falar, senón que ó escoitala, halle doer coma se lle zopara unha avéspora na orella e lle batera no estribo cunha espora de aguillóns.
Sen embargo, por mor dese papanatismo epidémico que nos últimos tempos está sufrindo o noso idioma, estou ben seguro tamén de que serán ducias -por non dicir centos- de veces as que llo escoite, cun aceno “pseudomodernista” adoiviado con matices “nacionalnuncamaisistas”, a políticos e contertulios, presentadores de televisión e locutores de radio, conferenciantes e falabaratos de toda caste e condición.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Curiosidades históricas

13.02.07 @ 00:20:55. Archivado en Sobre el autor

Vaian por diante as miñas disculpas por se alguén se sente ofendido pola traslación ó foro público destas dúas curiosidades, que maxino por outra banda que para algúns non constituirán ningunha novidade, pois historiadores ten dabondo Compostela como para que isto que vou contar vaia ser unha primicia mundial.
Tamén quero facer unha salvedade previa -para evitar desagradables malentendidos-, afirmando categoricamente que isto nin é nin pretende ser unha segunda parte que teña algo que ver co artigo do pasado sábado.

>> Sigue...

• Trackback (0)

Simplismo

10.02.07 @ 11:38:24. Archivado en Sobre el autor

Hai uns días, a través dun xornal dixital deses que che envían un correo diario cos titulares de seu, souben doutro ”rotativo” informático que acaba de saír do prelo internáutico e a través do cal, en lóxica sucesión, tiven ocasión de recalar no blog dun dos máis controvertidos parlamentarios galegos -o mesmo que hai uns meses lle “chourizou” a un meu amigo o protagonismo mediático da galeguización dos cemiterios e que ultimamente anda a rolar cunha teima ludo-lingüística para que as “barbies” falen galego- e a quen non teño o gusto de coñecer, polo que lle prego, querido lector, que lea esta reflexión en clave de mera interpretación do que di, sen ningunha outra personalización.

>> Sigue...

2 comentarios • Trackback (0)

"L" de loito

10.02.07 @ 11:33:33. Archivado en Sobre el autor

Nunca souben -e a verdade é que tampouco me teño encargado de preguntalo- qué significado ten o “L” que lle colocan ós conductores noveis nos parabrisas traseiros dos seus vehículos.A foto do compañeiro Xesús Fariñas que o xornal de onte publicou en primeira páxina, aclaroumo definitivamente, se é que aínda me quedaba un resquicio de desinformación.Supoño que repararon nela. Pero se non, descríbolla eu:Nun primeiro plano, uns cantos metros por diante dunha morea de ferros mortalmente estampados contra un piñeiro, a foto recolle a praca branca con fondo azul que lle entregan ós conductores na autoescola ó mesmo tempo que Tráfico lle remite un carné que agora xa non ten nada que ver con esa sábana rosácea que aínda porta un servidor.

>> Sigue...

• Trackback (0)