A morte da distancia

01.06.09 @ 17:43:28. Archivado en Política, Xornal de Galicia

Publicado en Xornal de Galicia el domingo 31 de mayo de 2009

Nos últimos anos da década dos noventa adiantábase que as tecnoloxías sen cable acabarían coa chamada ditadura da xeografía, xurdía o concepto de “mundo plano” coma unha nova orde na que non tería importancia onde estiveramos xa que poderiamos innovar , producir ou traballar dende calquera punto do mapa.

Era o final dunha viaxe case que circular, nunha primeira etapa o ferrocarril, o teléfono e o automóbil orixinaron o abandono das pequenas cidades en dirección a núcleos industriais que desenvolveron as nosas posibilidades. Medramos pero, pola contra, era imprescindible vivir nestes centros industriais xa que os salarios atopábanse aí e polo tanto non había liberdade para escoller onde vivir, estabamos, como diciamos, no cerne da ditadura da localización.
Semellaba que nunha segunda etapa as redes sen cable, a internet, a seguridade aérea ou a eficacia dos transportes públicos terían como consecuencia o desleixamento das cidades masificadas cara a lugares idílicos , ou sinxelamente, que cada un puidese vivir onde quixera, e así o anunciaba The Economist nunha das súas portadas de 1995 baixo o título: “The death of distance” (A morte da distancia).

Hoxe a realidade é moi diferente, malia estarmos en sociedades máis móbiles seguimos sen abranguer esa liberdade na localización, das pequenas cidades pasamos aos cintos industriais e agora estamos xa a falar das megarrexións (Richard Florida). Estes amplos espazos non entenden das fronteiras nacionais e son xa a unidade económica fundamental na nosa época, converténdose nos motores reais da economía global. Son consecuencia do crecemento vertical e horizontal das antigas cidades e sobre todo da exposición destas urbes á competencia mundial.

Unha das características destas megarrexións é o que Robert Lucas chamou “forza da concentración” e que non é outra cousa que a intuitiva idea de que é necesaria a concentración de persoas creativas para aumentar exponencialmente a produtividade. Estes personaxes creativos, valentes e emprendedores necesitan compartir o seu talento en lugares reais e o mundo dixital e sen fío inda non ten esa capacidade.

Non hai dúbida que a rede moldea as nosas percepcións básicas: amizade, amor, linguaxe ou información teñen despois da internet novas posibilidades pero aínda non poden superar a experiencia de compartir a realidade. Por iso malia os efectos das novas tecnoloxías estas persoas creativas seguen unha constante case biolóxica e xúntanse xeográficamente arrastrando todo o resto das estruturas e, polo tanto, a maioría dos salarios e dos traballadores que dependen delas. Este sociedade sen cable se ben permite unha redución ao inmediato das distancias non semella que estea a solucionar unha das poucas preguntas fundamentais que enchen o contido da liberdade individual: ¿onde vivir?

Así, e aínda á espera da derradeira “morte da distancia”, fanse presentes unhas corenta megarrexións no mundo. A maioría delas atravesan as fronteiras tradicionais e outras mantéñense dentro dos Estados actuais. En España temos tres segundo os últimos estudos: Madrid, Barcelona-Lyon e Lisboa. A única exclusivamente nacional é Madrid e as outras dúas son periféricas e supranacionais, a primeira no mediterráneo e a segunda no Atlántico. A chamada rexión Lisboa exténdese dende a capital lusa ata a costa cantábrica galega o que debería facernos reflexionar con estritos parámetros de custe e produtividade sobre a necesidade de potenciarmos e aproveitármonos da nosa situación privilexiada entre dous fluxos tan importantes globalmente coma son Madrid e Lisboa.

Comentarios:

Se muestran únicamente los últimos 40 comentarios de cada post.

Los comentarios para este post están cerrados.